
یکی از بنیادیترین کشاکشهایی که در ساحتِ وجودِ انسان رخ مینماید، تعارضِ دیرپای میان امیالِ غریزی و اقتضائاتِ جهانِ واقعیت است. غریزه، به اقتضای سرشتِ خویش، میل به ارضایی بیدرنگ و بیواسطه دارد؛ تمنایی که میخواهد خواسته را در همان لحظهٔ پیدایش به کامروایی بدل سازد و فاصلهٔ میان میل و تحقق را به حداقل فروکاهد. در برابرِ این شتابِ درونی، جهانِ واقعیت با نظمی سختگیرانه و محدودکننده قد علم میکند؛ نظمی که انسان را وامیدارد تا میلِ خویش را مهار کند، آن را به تعویق اندازد یا در قالبهایی مقبول و ممکن بازآرایی نماید.
از همین رهگذر است که بخش عظیمی از تنشها، اضطرابها و پیچیدگیهای روانیِ بشر سر برمیآورد. انسان در میانهٔ این دو نیرو قرار گرفته است: از یک سو کششِ نیرومندِ غرایز که او را به سوی ارضای فوری فرا میخواند، و از سوی دیگر اقتدارِ واقعیت که مرزها، قوانین و پیامدها را بر او تحمیل میکند. زیستِ انسانی در حقیقت تلاشی پیوسته برای برقراری تعادلی ظریف میان این دو قطب است؛ تلاشی که در آن، آدمی میکوشد نه اسیرِ بیمهارِ غریزه گردد و نه چنان در قیدِ محدودیتهای واقعیت فرو رود که شورِ زندگی در او خاموش شود.