
ناامیدانه نشست.
به درخت تکیه داد و پاهایش را دراز کرد.
نالهمانند گفت:
- تو از آدما باوفاتری سروی. دو ساله زودتر از ما سر قراری و همچنان برقرار!
احساساتش بالا زد و با گونه اش، تنهی درخت را سایید.
شاخهی بالای سرش شکست و نرهژیگولی بر فرق کتف راستش نازل شد.
پسر در حال وارسی البسهاش، عشوه ریخت:
- ای وای روم سیا عشقم!
یک وری و فحشبهلب، پرید بغلش.
توپید:
- درخته رو که رو دادم، نهایتش منتظر یه پرنده بودم به سرم گند بزنه...