عشق...

منتظر است.

بدون چتر.

به دو سمت، سر می‌چرخاند.

تنها درخت کوچه، شاخ و برگش را وعده‌گاه گنجشک عاشق همسایه کرده با قطره‌ی نازکی از آسمان.

بیقرارترش می‌کنند.

نم باران، نوازش دست اوست روی گونه‌اش،

بوی خیس بهار، عطر اوست،

حضور قراربخش درخت، امنیت چشم‌هایش...

از انتهای راست کوچه، آدمی می‌آید.

می‌دود سمتش.

از پشت سر، آشناترین صدا برش می‌گرداند.

- کجا میری جانِ من؟

گیج می‌پرد بغلش.

-‌ دنیای منی...