سایهی سنگین از شکوه صورتیِ درخت، میزبان دو قدِ مبارکِ افراشته است.
به تشخیص عاطفههای تبدیلشونده به پوششِ تن، یک زن و یک مرد!
آنها چیزی جز دو نگاه منتظرِ ناپیدا نیستند.
نقطههایی روشن و دنبالهدار در مدار بیراهِ شکوفهای.
شبیه نقاشی قدیسها و قدیسهها.
در قدمهای پرشتاب تا این حریم سیالِ صورتی، دختری پیدا میشود، شاید زنی!
نرمهباد بهشتی اردیبهشت، پذیرنده و مشتاق، روانداز سیاه و چرکین دختر را تحویل میگیرد.
سبک و پر از رنگ، دختر، بچه میشود.
قوارهی تنش، از شاخههای درخت، ریز ریز، پیراهن شب میریزد.
شب اول قرار،
بینیاز از نمازهای پروحشت!
میشتابد و در روح معصوم بشریت، چفت میشود...
