ناخدا

و چون ناخدایی به وقت غرق شدن
افکاری موهوم در من موج میزند
گاهی می اندیشم و گاهی دیگر میگریم به حال نزار
لیک نه اندیشه و نه اشک های مروارید وار جا مانده بر گونه هیچ یک نمی‌توانند ناجی کشتی به گل نشسته من باشند
اما شاید تو
نه شاید کلمه مناسبی نیست
تو حتما می توانی ناجی این سقوط تاریخی به قعر اقیانوس خیالات در هم شکسته من باشی

رامتین شادمانی