قلم .

باز قلم به دست گرفته ام
باز غمي جان كاه پنجه در گلويم ميفشارد
باز باران فرسخ ها دور از تو به دلم تنگم ريشخند ميزند
باز چشمانم حرمت مردانگيم را ميشكنند و سيل گونه از براي دشت محبت تو روان ميشوند

باز دلتنگي باز دوري باز فاصله

چه قصه تلخي است اين راز و رمز فاصله ها و چه محكي بر عيار عشقمان ميزنند

نازنينم اگر عشق وصال تو در دل بي قرار من نبود ديگر در اين دنيايي كه آدمانش سخت ميخندند، سخت ميبخشند و سخت از اشتباهات هم ميگُذرن نبود ميلي براي زندگي

و چه خوب است كه ميتوان نوشت
از تو و از تو و هزاران بار از تو
رامتين شادماني.