نکند در این آتشِ بیپایان راه گم کردهام؟ نکند در جادوی آن زشتکار گرفتار شدهام و آن پیر راست میگفت که موبد هم سرسپردهی سودابه است... خاموش شوید ای شعلههای خشمگین؛ راه بر من بگشایید و زودتر به بیگناهیام گواهی دهید. نگذارید اهریمن شما را نیز به بازی گیرد و بدانید که من در این آزمون تنها نیستم و شما که میخواهید مرا بیازمایید، خود گرفتارِ آزمونی دشوارتر هستید. پس اگر مرا بسوزانید خواهم دانست که نقش خویش را از یاد بردهاید و خود را به اهریمن فریبکار و وسوسههایش سپردهاید.
سیاوش سیه را به تندی بتاخت
نشد تنگدل جنگ آتش بشاخت
ز هر سو زبانه همی برکشید
کسی خود و اسپ سیاوش ندید
سیاوش میتازد. رنگهای سرخ و زرد، نوری سبز را چون نگین زمرد در میان میگیرند. نور سبز بیشتر رنگ میگیرد. سیاوش میاندیشد که به جهانی دیگر پا گذاشته و آن نور نشانی از بهشت دارد. آوای شعلهها فرو مینشینند و هیاهوی تازه اوج میگیرد. پهلوان نمیتواند آنچه را که با چشم میبیند، باور کند. فریاد میزند: «همراه من! پیروز شدیم. شاد باش که آتش به بیگناهی ما گواهی داد.»
اسب سیاه از نفس افتاده بر خاک میافتد. کاووس با لبی خندان و چشمی نگران پیش میآید، سیاوش را بلند میکند و در آغوش میکشد: «سربلندم کردی فرزند و آبرویم را خریدی. باید میدانستم این دستها، که خون من در رگهایشان جاری است، به من خیانت نمیکنند. شرم بر من که تو را در آتش انداختم و در برابر چشم خویش به دست شعلههایی چنین سرکش سپردم. مرا ببخش که اگر پاکدلی چون تو از گناهم نگذرد، نه در زمین و نه در آسمان روی آسایش نخواهم دید.»
پهلوانان و بزرگان یکیک پیش میآیند؛ یکی بر چهرهاش گُلاب میپاشد و یکی زیر پایش زر میریزد. یکی اسپند دود میکند و یکی عود میسوزاند:
-بریده باد زبانی که سخن از ناراستی تو گفت و شرم بر دلی که شعلههای هوس از آن زبانه کشید و آتش در این خانه انداخت.
-امروز را از یاد نمیبریم که نورِ این شعلهها بر دلهای تاریکمان روزنهای تازه گشود.