مردان آب بر آتش میپاشند. ناگاه آوای شیون و زاری از بام برمیخیزد. مینالد و روی میخراشد: «او افسونگری است هزارچهره. فریبش را مخورید.»
کاووس فریاد میزند: «افسونگر تویی که میخواستی پدر را بر پسر بدگمان کنی و چون گیاهی هرز ریشهی این درخت کهن را بخشکانی.»
به فرمان شاه ایران، سودابه را از پلکان پایین میکشند و در برابرش به خاک میاندازند. کاووس چهره درهم میکشد: «سالها به تو مهر ورزیدم و هر چه داشتم به پایت ریختم. چون تاجی گوهرنشان بر سرم میدرخشیدی و آسمان و زمین به شکوهت رشک میبردند. چه شد که چون ماری خوشنقشونگار، زهر در جانم ریختی و داغِ ننگ بر پیشانیام نشاندی.»
سودابه بوسه بر پای کاووس میزند: «تو هم این دروغ را باور میکنی؟»
کاووس روی برمیگرداند: «بر دارش کنید که میترسم باز با گفتارش جادویم کند.»
سیاوش پیش میدود و دست پُرمهرش را بر شانهی پدر میگذارد: «تو بزرگواری! از گناهش درگذر و بخشش خویش را از او دریغ مکن. شاید پند گیرد و از کردارش پشیمان شود. بزرگیات را بر او و مردمان آشکار کن که گذشت شیوهی برگزیدگان است.»
دو خورشید در چشمهای کاووس میدرخشند. به سودابه مینگرد: «به پایش بیفت و بخشش بخواه که مرگ و زندگیات در دستهای اوست و من از این پس جز خواست سیاوش آرزویی در دل ندارم.»
سیاوش بر دری بسته میکوبد. هوا گرگومیش است و مهآلود. در باز میشود. سیاوش در برابرش باغی پُرگل میبیند. گلهای سرخ و سفید و بنفش از گوشهگوشهی باغ سر برآوردهاند. سیاوش پیش میرود، گلها را یکیک میبوید و شادمانی چون چشمهای از دلش میجوشد. آنسوتر غنچهای آرام میشکفد و گل سرخی زیبا میشود. بوی خوش گل چون ریسمانی ناپیدا به دستهای سیاوش میپیچد و او را به سوی خود میکشد. سیاوش سر پیش میبرد. میخواهد گل را ببوید که ناگهان شاخهها بلند میشوند، درهم میتنند و دستهایش را بههم گره میزنند. از دور ماری سیاه بر خاک میلغزد و به سوی سیاوش میآید، میکوشد شاخهها را از ساقه جدا کند اما دستهایش ناتواناند. مار دور پای سیاوش میپیچد و بالا میآید و به سرشانههایش میرسد.
فریادی کاخ را میلرزاند...
سیاوش از آن دل پر اندیشه کرد
روان را از اندیشه چون بیشه کرد