ویرگول
ورودثبت نام
مصطفی باقری
مصطفی باقری
مصطفی باقری
مصطفی باقری
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

یعنی میشه؟میشه!!!مییشههههههه


مدت هاست که بدنبال رسالت فردی خودم در زندگیم میگردم.خلاصه بعد از چند سالی یاد این ضرب المثل افتادم که گشتم نبود،نگرد نیست.بعد از یک وقفه چند ماهه،باز یاد جمله شوپنهاور افتادم ،زندگی ملالت بار،که من به عینه داشتم این زندگی رو می زیستم.از اونجایی که اگر حتی یک بار درد ندانستن،درد ناآگاهی،درد معمولی بودن و دردهای عمیق درونی دیگری به جونتون افتاده باشه،دیگه به هیچ وجه نمی تونی مثل گذشته زندگی کنی ،بلکه دردهای جدید و صد البته ارزشمندی رو تجربه میکنی مثل درد بیشتر دانستن،درد آگاه تر بودن،درد چگونه معمولی نبودن و بیشمار دردهای سازنده و هیجان انگیز دیگر.

تا اینکه در پی بدنبال گشتن درد قدیمی ام،پیدا کردن رسالت زندگی و رسالت فردی،به کمک حضرت گوگل،به سایت استاد شاهین کلانتری هدایت شدم.من به هدایت عمیقا باور دارم حدود 3 ساله، که از کجا شروع شد،چه تضادی در من شکل گرفت و چه عباراتی رو در گوگل سرچ کردم تا به استاد رسیدم ،بماند،ولی احساس کردم در لحظۀاول،که اون چیزی که میخوام شاید بتونم اونجا پیدا کنم.

(دوستان ،شاید به جرات بتونم بگم که من یکی از کمال گراترین افراد روی این کره آبی هستم و اگه بدونین که الان که دارم به حرف دل قلمم گوش میدم و بی محابا در حال نوشتن هستم،تحت چه فشار زیادی ام،غیر قابل تصوره،چون احتمالا می دونید برداشتن قدم اول برای یک کمال گرای حاد،یعنی چی،البته همیشه از برچسب زدن به خودم متنفر بودم ،ولی واقعیته و نمیشه ازش فرار کرد)(همین الان خواهرم داره تماس میگیره و من هم در حال مقاومت فراوان که جواب ندم و وقفه ای در نوشتنم ایجاد نشه)

میبینید، باز هم زور کمال گرایی داره بر دل و عقل من می چربه،چون احساس میکنم دارم هرز مینویسم.

خلاصه رسیدم به چالش استاد کلانتری در این مورد که هر روز خاطرات روزانۀ خودتون رو در اینجا یعنی ویرگول بنویسید.من هم به توصیه ایشون عمل کردم و الان هم درحال نوشتن هستم.

البته بماند که از این بله چشم ها،شروع کردن ها،شور و شوق وصف ناپذیره شروع یک کار جدید(کمال گراها میفهمن چی میگم)در طول و عرض زندگیم فراوان داشتم،ولی امیدوارم این یکی از اوناش نباشه چون،چون،بدون تعارف و حاشیه و پرت و پلا گویی بگم این نوشتنه حس و حال زار همیشگیم رو بهتر کرد، خیلی خیلی بهتر.

از زمان شروع نوشتن این متن،پومودورو زده بودم که هنوز 5 دقیقه اش مونده(در مورد پومودورو از حضرت گوگل مدد بخواهید تا به شما داده شود)و با خودم گفتم چند خط دیگه در مورد یک ساعت قبل از نوشتن براتون بنویسم که چه کلنجارهایی با خودم میرفتم و کلی ایده،خاطرات و تجربیات زیسته به غایت تلخ در ذهنم رژه میرفتن ،به یک تردید های کشنده و سهمگینی دچار شده بودم که قابل وصف نیست.

اینکه بنویسم؟بعدش چی؟نوشتم هم شد کار؟نه برام پول میشه نه نون و آب.یعنی بعد از اینهمه آوارگی ، بلاتکلیفی ، سلسله رفتارهای بی هدف و یافتن رسالت زندگی،آخرش به اینجا ختم شده که بنویسم؟اصلا بر فرض اینکه قراره بنویسم،باید در مورد چی بنویسم؟در مورد زندگی قبل از بیماری یا بعدش؟در مورد خاطرات نمی گم تلخ،بلکه حقارت آمیزه این 20 سال بیماری بنویسم؟در مورد نارسایی کلیه بنویسم یا نارسایی قلب؟نارسایی ریه یا کبد؟یا در مورد تجربیات موسیقاییم بنویسم؟در مورد،در مورد،در مورد...

(یک اتفاقی که چند سال منتظر جوابش هستم همین الان به وقوع پیوست،پس از حدود 3 سال انتظار.اینم از برکات الهی این نوشته)


بدون هیچ توضیح اضافه ای ،پایان.

مصطفی باقری


سلامتیتوسعه فردیموسیقیکمال گرایی
۱
۳
مصطفی باقری
مصطفی باقری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید