
قلم رو برداشتم تا بی هدف و بدون موضوع خاصی بنویسم.دلیل عمده بودن من در ویرگول، برای کنترل کمالگرایی ام هست و مقاومت در برابر عبارت همه چی باید پرفکت باشه.بی تفاوتی به نظر شما خواننده عزیز.اینکه نه از تحسین دیگران خرکیف بشم نه از انتقاد دیگران ،آزرده خاطر.
شاید در این لحظه، سنگین ترین چیزی که در تمام عمر به فاک رفته ام برداشتم همین قلم نعلتی بوده.
سنگین تر از بی قراری های مدام و همیشگی.
جوری که رگ مغزم گرفت.
نوشتن بی هدف ،از زندگی بی هدف،بارها و بارها سخت تره.
به هر مشقتی که شده قلمم تا اینجا با من یار و همراه شده و من رو در برداشتن قدم اول، سخاوتمندانه همراهی کرده و این باور قدیمی رو در من متزلزل کرد که قرار نیست به تنهایی بار این زندگی رو حمل کنم.
نکتۀ شگفت آوری که در این لحظه برام ایجاد شده اینه که تا قبل از اتحاد من و قلم،در سرم،مدام،نشخوارهای پوچ و مضمحلی در حال جولان دادن بودن که اگر قرار بود مکتوب بشن شاید باید برای یک عمر،جنگل های یک استان یک کشور خاص،تبدیل به کاغذ میشد.
یعنی این معجزۀ قلمه یا اینکه من از تفکر کردن گریزانم و فقط اداش رو درمیارم؟
یا اینکه چون دایرۀ واژگانم ،محدود به چند کلمۀ به یادگار مانده از دوران ابتدایی و راهنماییه،قدرت تبدیل ماده خام اندیشه هام رو به ماده ندارم؟
آخه میگن میزان درک افراد نسبت به جهان هستی،به میزان دایرۀ واژگانش هست که من هم به شدت قبول دارم چون در ذهنم،کلی اندیشه های به ظاهر عمیق و روشنگرانه می چرخه،ولی چه در زمان نوشتن و چه در حین صحبت کردن،جوری خارج از محدوده فرکانسیه ذهنم پل پتک میزنن که با خودم میگم یعنی میشه بتونم همیشه اینقدر ذهن ساکت و آرامی داشته باشم؟
تمام مکاتب روانشاختی،انسان شناسی،اخلاق شناسی،زیبایی شناسی،گیاه شناسی،جانور شناسی(مخصوصا کفتر شناس ها،من عاشق کفترم)کمال مطلوب یک انسان رشد یافته رو،در سکوت ذهن و کنترل افکار میدانند.
همین طور در ادیان و مکاتب مذهبی و عرفانی هم،ذهن رو حجاب و مانع اتصال و برقراری با قدرت برتر میدانند.
این است معجزۀ نوشتن و قسم خدا به قلم
خزعبل نویسی هم برای خودش تمرینیه ها،از خود صبح در حال مقاومت کردن تکلیف نوشتاری امروزم بودم که بالاخره موفق شدم قدم دومم رو هم بردارم.
صد البته خودم آگاهم که اگر این نوشته رو یک ماه بعد بخونم،از کرده خودم پشیمون میشم ولی اولویت، برداشتن قدم های پی در پی، تا حصول نتیجه در کنترل کمال گرایی هست.
کمال گرایی خر است.