بی‌بی وقتی تک و تنها میشد یا وقتایی که همدمی برای صحبت نداشت، میرفت، می‌نشست لبه حوض و به درخت‌ها و گل‌های توی حیاط نگاه میکرد. اهمیتی‌هم به مورچه‌هایی که از روی دست و پاهاش بالا میومدن، نمیداد.
من اونوقت‌ها خیلی بچه بودم، نه بلد بودم همدم و هم صحبت بشم و حرفای بی‌بی رو بفهمم نه دوست داشتم که اینکارو بکنم!
همیشه گوشه ذهن شلوغ و بهم ریخته‌ی بچگیام، از خودم میپرسیدم: بی‌بی چطوری میتونه اینهمه تو حیاط بشینه و خسته نشه؟ مدت‌ها به چی فکر میکنه که حوصله‌اش سر نمیره و تازه بعد این نشستن‌های طولانی مدت، حالشم بهتر میشه!
الان که اینجا در حال تماشای درخت‌ها نشستم، از اون روزا خیلی گذشته، سال‌هاست که بی‌بی برای همیشه رفته و قد همین سال‌هام من بزرگ شدم.
بی‌بی هفتاد سالش بود و اینکارو میکرد. و من وسط روزای بیست سالگیم!
الان بلدم همدم باشم، بلدم گوش شنوا باشم و برعکس اون روزا دوست هم دارم که باشم!
دیگه کار بی‌بی برای من عجیب نیست و حتی ناخودآگاه ازش یاد گرفتم و مدت‌ها میام توی حیاط میشینم و دار و درختا رو نگاه میکنم.
راستش انگار حالمم بهتر میشه!
این کار رو درست مثل ارثی که از عزیز رفته در خاک، بهت میرسه دوست دارم و الان همه‌ی ترسم زندگی تو خونه‌ی بی حیاط و درخت شده.
