شما فکر کن داری یه خونه میسازی و همون اول کاری، یکی از آجرها رو اشتباه میچینی.
خب، اول اینکه اون خونه دیگه یه خونهی درستوحسابی نمیشه.
دوم اینکه هر لحظه ممکنه بهخاطر همون یه آجرِ اشتباه، خونه روی سرت خراب بشه.
سوم اینکه تو میدونی...
و چون میدونی، تا آخرش قراره با ترسِ خراب شدنش زندگی کنی و عذاب بکشی.
حالا فکر کن بقیهی اعضای اون خونه چی میکشن...
اونا هم هر روز زیر همون سقف زندگی میکنن،
هر روز اون آجرِ اشتباه رو میبینن
و هر لحظه ممکنه منتظر باشن که همهچیز روی سرشون خراب بشه.
بدتر از همه اینه که
اونا هم نمیتونن وانمود کنن چیزی نیست؛
چون میدونن.
همهشون میدونن.