ویرگول
ورودثبت نام
محمد طاها برزگری
محمد طاها برزگری
محمد طاها برزگری
محمد طاها برزگری
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

و دنیایی که من در آن تنهای تنهام...

هر روز صبح، چشمم را باز میکنم، حتی با اینکه نمیخواهم چشمم را بر این جهنم بگشایم، اما مجبورم... بلند میشوم و آدم هایی را میبینم که هیچ کدامشان را نمیشناسم... من حتی خانواده ام را هم نمیشناسم، حتی در میان آشناترین افراد زندگیم، باز هم غریبم؛ چه برسد به جامعه...! و از خانه بیرون میروم، تاریک، تنها، درگیر با افکار و خسته... به هر آدمی که میرسم، سعی میکنم ارتباطی بگیرم، حرفی بزنم، اما چه سود وقتی که نمیشود؟ هزاران بار امتحانش کردم اما هر بار میتوانم از لحن و نگاه بقیه بخوانم که غیر مستقیم من را از پیش خود طرد میکنند... و همین، قلبم را پر پر میکند.. وقتی در خیابان های شهر، سر به زیر قدم میزنم، دنیا هر بار سرم را بالا نگه میدارد تا به بقیه نگاه کنم، تا به کسانی نگاه کنم که حداقل تنها نیستند و اینجاست که میخواهم زمین دهانی باز میکرد تا من را می‌بلعید... همسن هایم، نمیگویم خوشبختند، باید قبول کنیم همه بدبختیم اما... اما آنها حداقل پرده ای روی این بدبختی دارند که نگاهش نکنند، اما دنیا گردنم را کج کرده تا به بدبختیم، به بدبختی بقیه و تاریکی نگاه کنم و معلوم است که تاریکی در دنیای نور ها جا ندارد... نمیدانم، شاید فقط مرگم بتواند این درد تنهایی را از روی سینه ام بردارد که حتی از آن هم مطمئن نیستم...

دنیاتنهاییتاریکیخستگیدرد
۱
۰
محمد طاها برزگری
محمد طاها برزگری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید