فصل چهارم/سارا
صبح
صبح شده؟؟احتمالا...صدای پرنده و گنجشک میاد.میخواستم چشامو باز کنم کع یادم میاد چشام بسته است.دیشب خیلی بد خوابیدم...چون خوابم سراسر افکار بود...راستی پسره کجاست؟؟تو همین فکر بودم که صدای باز شدن در میاد.صدای قدم های سنگین به سمت تختم...
"صبح بخیر پرنسس"
همون پسره.
"نمیخوای چشامو باز کنی؟؟"
"هنوز نه عزیزم."
"بهم نگو عزیزم."
"گفتم که هرچی بخوام صدات میکنم پرنسس!"
"اسمت چیه؟"
"چی؟!"
تعجبش از صداش علوم بود.
"شنیدی"
"زک"
"زک؟"
"اوهوم."
"اسخفف اسمت احیانا ایزاک نیست؟"
"درسته مخفف اسمم ایزایک هست"
زک...زک...زک...اسمش...کوتاه...قشنگ...زیبا....و در عین حال ترسناک و تهدید امیزه.
"خب از این به بعد زک صدام کن."
"باشه"
"خوبه"
دوباره بوی ادکلن ولی این یکی جدیده. حتی خوش بو تر از قبلی...سرد...میاد و زیر بغلمو میگیره و منو میشونه...وقتی این کارو میکنه بند های پام کشیده میشن و میسوزن...ولی بیشتر از سوزش تئی بهت و تعجب بئدم که چطور انقدر راحت منو نشوند؟؟ انگار نه انگار که وزنی دارم...
"سارا میدونی چرا اینجایی؟"
"سری قبل هم همین سوالو پرسیدی و گفت نمیدونم"
"چون تو مشتری داری."
"چی؟؟؟"
"شنیدی...گفتم مشتری داری..."
یک دفعه میزنم زیر خنده...ی خنده تلخ...
"عالی شد!!من یا سوژه ام یا کالام یا وسیله ام یا گروگان ... یا نماینده خانواده اسمیت..."
"من هنوز یخندیدم...ولی زک...زک فقط نگاهم میکرد..سنگینی نگاهش رو روی اجزای صورتم حس میکردم...
"سارا..."
میاد نزدیک تر و یک دفعه ... دستاشو میزاره روی شونه ام...دستاش سنگین و گرم بود...و لاغر و کشیده...
"گریه کن سارا...گریه کن...اشکالی نداره..."
گریه کنم؟
خنده ام قطع میشه...
"من گریه نمیکنم."
"ولی بهش نیاز داری..."
"ندارم."
دروغ...دارم...خیرن و میان روی بازوم و د.رلی هم زیاد...خیلی زیاد ... اونقدری که اگر گریه کنم کسی نیست که منو جمع کنه...شاید هم باشه...شاید زک...دلم میخواد دریای خروشان پشت سد گلوم رو بیرون بریزم و اشک هام از ابشار چشمام جاری بشن...در همین حین...دستاش از روی شونه ام سر میخورن روی بارو و دوباره بالاتر و بعد دوبار پایین...مثل...مثل....مثل نوازش...
"سارا...تو به گریه نیاز داری..چونه ات داره میلرزه...بغض داری... سارا من مثل خانواده ات نیستم که سر گریه کردنت سرزنشت کنم...منم مثل خودت بودم...میخندیدم...ولی پشت این خنده ی عالمه گریه هایی بود که قرار نبود شونه کسی رو تر کنه...ولی من اینجام...شونه ی من هست اگر بخوای..."
بدون اینکه منظر جوابم بمونه منو میکشه توی بغلش...سرش میره توی موهام...چقدر مسخره...من توی بغل کسی ام که منو زندانی کرده و دزدیده و دست و پامو بسته و حالا منو توی بغلش گرفته...ولی اگر انقدر مسخره است، پس چرا دلم نمیخواد از توی بغلش بیرون بیام؟
من سرم میره توی گردنش و اون محکم تر دستاشو دورم حلقه میکنه و من موهام مثل ی حاله دورمون ایجاد میشه...من ناخواسته...میزنم زیر گریه و زار میزنم...درحالی که کتفام داره از جا در میاد...در حالی که هر ثانیه سعی میکردم جلوی خودمو بگیرم...ولی نمیشد...انگار به خاطر بغل اون بود...گرمای اغوشش...گرمای نفس هاش بین موهام...شونه هام میلرزه و شونه ی زک خیس اشک میشه...چقدره که من بغلشم؟ چند ثانیه؟ چند ساعت؟نمیدونم...توی بغل اون زمان معنی نداره...در همین حین که اشک میریختم...دستش میاد روی سرم و موهامو نوازش میکنه...اروم... اونقدری که اگر کسی ندونه فکر میکنه که داره ی چیز مقدس رو لمس میکنه...
"خوبه...همینطور ادامه بده...اشکالی نداره...سارا من همیشه تورو به چشم ی ادم میبینم..یه دختر جوون که به اسارت گرفته شده...باور کن...تو برای من نه ابزاری نه وسیله نه هیچ چیز دیگه ای جز ی ادمی که ا قبل شکسته..."
و من بدون اینکه بفهمم...پلکام سنگین میشه و به خواب میرم...ولی اینبار...توی بغل اون... روی شونه اش...چیزی که وقتی خودش نیاز داشت نداشت...
چند ساعت بعد...
چشمام هنوز خیس بود...چشم بند هم همینطور...سعی میکنم چشامو بازکنم... تا اینکه متوجه میشم هنوز بغل زکم...تا متوجه میشم احساس میکنم گونه هام داغ شده و قلبم محکم تر و دیوونه وار تر از هر دفعه ای میزنه...
"بیدار شدی."
دستش هنوز روی سرم بود. وزن سرم روی دستش بود... سرم رو کمی عقب میده...میتونم قسم بخورم فاصله ی صورت هامون به اندازه چند نفسه...
"پرنسس چرا گونه هات سرخ شده؟!"
"اینجا گرمه"
"گرما؟ مطمئنی به خاطر من نیست؟!"
میتونم رگ گردنمو گرو بزارم که دوباره از همون لبخند های کج و ماوج زده بهم و نگاهش روی من سنگینی میکنه.
"چرا باید به خاطر تو باشه؟"
"چون توی بغلم خوابیدی..."
راست میگفت...
"اون اتفاقی بود."
هنوز اشکام توی چشام حلقه زده بود...
"تموم شد؟"
"چی؟"
"گریه ات. چون اگر ادامه بدی ، مجبور میشم برات دستمال بیارم و واقعا حوصله ندارم نقش پرستار رو برات بازی بکنم."
اخم میکنم.
"پس ولم کن!"
"نه"
"چرا؟!"
"چون الان خیلی ناز شدی"
"ناز؟!"
"اره. معمولا ادما وقتی مترسن بیشتر حرف میزنن. تو برعکسی. ساکت میشی و احتمالا داری 17 تا راه برای کشتنم توی ذهنت میسازی و بررسی میکنی"
"23 تا"
میخنده. ی خنده بلند و غرق شیطنت.
"دیدی؟ دقیقا همین" خواستم از اغوشش فاصله بگیرم که دستشو دورم محکم تر کرد.
"باشه عزیزم...فقط ی سوال..."
"چی؟"
"کدومش از همه دردناک تره؟!"
برای اولین بار بعد از مدت ها با وجود تمام ترسم گوشه لبم تکون خورد و بالا رفت..
"هنوز تصمیم نگرفتم."
خندید.
"پس هنوز امیدی هست."
"برای چی؟"
"برای اینکه زنده بمونم."
"ابنقدر مطمئن؟!"
میتونستم حس کنم که لبخندش محو نشده.
"نه"
"ولی از وقتی فهمیدم گروگانم باهوش تر از چیزیه که فکر میکردم...جداب تر شدی..."
حدود دو دقیقه چیزی نگفتیم و من همینطور سرم رو شونه اش بود.مادامی که دستشو پشتم میکشید... اول از من سکوت رو شکست.
"میدونی چیزی که درباره ات برای من خیلی جالبه چیه،سارا؟"
جواب ندادم.
"وقتی میترسی گریه نمیکنی."
اخم کردم.
"الان که دارم گریه میکنم."
"نه" حس میکنم که لبخند کجی زده...
"الان خسته ای...من فرقش رو میفهمم."
ادامه داد:
"وقتی واقعا میترسی اول سه بار نفس عمیق میکشی..بعد شست دست راستت رو به بند های انگشت اشاره ات فشار میدی...همیشه هم قبل از اینکه جواب بدی حدود 3 ثانیه صبر میکنی بعد جواب میدی."
قلبم یک لحظه فرریخت...
زک لبخند زد...مطمئنم.
""اونقدری که بدونم وقتی عصبانی میشی صدات بلند نمیشه؛ اروم تر از میشه. و وقتی داری دروغ میگی به جای اینکه به چشمای طرف نگاه کنی به ابروهاش نگاه میکنی."
اهسته پرسیدم:
"چند وقته منو زیر نظر داری؟"
"به اندازه ای که بدونم وقتی خوابت میاد، سهبار پلک میزنی و بعد وانمود میکنی هنوز بیداری."
مکث کرد.
"و الان دقیقا دو بار پلک زدی"
"از کجا میفهمی؟"
"از لرزش چشم بند."
"سه بار شد"
"خفه شو زک!"
خندید. بلند.
"همین...دقیقا همین لحن..."
برای اولین بار فهیمدم چیزی که از زک میترسوندم قدرتش نبود...
این بود که بیش از حد به من توجه میکرد...
زک سرمو گذاشت روی بالش و از اغوشم جدا شد...من زود تر.قدم هاش دور تر شد.
"گشنه ات نیست؟"
"چرا."
"چرا نگفتی پس؟!"
"همینطوری..."
سر جام جابه جا میشم.
"تو هیچ کدوم از کارات همینطوری نیست ولی اشکال نداره برات غذا نیارم یک صبر بکن"
از در میره بیرون و قفل میکنه. چند دقیقه بعد صدای باز شدن در میاد. ولی اون زک نبود...کسی که میاد بوی اون ادکلن نمیده...بوی سیگار و بارون و دود میده.میاد جلوتر.
"بفرما"
نیک.نیک بود.
"زک سرش شلوغ بود بهم گفت بهت غذا بدم."
نیک میاد نزدیک و بالاخره بعد از دوروز چشم بندمو باز میکنه. اول چشمام رو ریز کردم تا کم کم به نور عادت کنم. چشامو که باز میکنم دور و برمو نگاه میکنو تختی که روش نشستم...ی میز و صتدلی و نیک. ی پسر خوش قیافه و خنده رو.
اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد موهاش بود؛قهوه ای نیره و کمی به هم ریخته. انگار عمدا تلاش کرده بود.مرتبشون نکنه. اتفاقا همین تامرتبی به صورتش میومد.چش هاش روشن و زنده بودن. قد بلند و اندام ورزیده ای داشت. اما نه اونقدر خشک و جدی و در عین حال پر از شیطنت که شبیه زک به نظر برسه. استین های پیراهنش رو تا ساعدش بالا زده بود. روی ابروی چپش ی زخم باریک دیده میشد. اما چییزی که بیشتر از همه توجهمو به خودش جلب میکرد لبخندش ود. لبخندی که نمیشد فهمید پشتش یک شوخی قایم شده بود یا...ی دردسر بزرگ.
دستش ی بطری اب و ی سینی غذا دستش بود. نگاهش روی من افتاد.
"اوه..."
ابروهایش رو بالا انداخت.
"پس تو سارا هستی..."
زل زد توی چشمای قهوه ای روشنم با رده های اصلای و خال های کهربایی...
چیزی نگفتم.
ظرف غذا رو گذاشت روی تخت نزدیک پاهام و بعد بطری رو گذاشت.
"من نیکم. دوست زک"
نگاهم رو ازش برنداشتم.
"این قسمت دوست زک قرار بود ارومم بکنه؟"
چند ثانیه نگاهم کرد وبعد خندید.
"نه راستش خودم هم فکر نمیکنم خیلی کمک کننده باشه."
کنارم نشست و غذا رو کمی جلوتر هل داد.
"بخور"
"دستام بسته است"
نگاهم کرد و بعد دست سمت راستم رو باز کرد.
"راست دستی درسته؟"
"اره"
"مسمومش کردی؟"
"اوه...تو خیلی زود قضاوت میکنی..."
"با توجه به شرایط منطقیه"
"نکته خوبیه"
"اول خودت بخور"
"باشه"
در بطری رو باز کرد. ی قلپ خورد و درشو بست و کنار گذاشت. غذاش دوتا اونیگیری اماده بود. جفتشو باز کرد و از هرکدوم ی گاز زد.
"دیدی؟"
"اره"
"نیک؟"
"جونم؟"
"میشه اگر کاری نداری بری؟"
"حتما. فقط غذاتو بخور."
و بعد بدون اینکه منتظر جواب بمونه در رو باز میکنه و میره و در رو قفل میکنه.
شروع میکنم با ی دست غذامو میخورم..در عین حال مزه داد و غذای اماده برام شده لذیذ ترین غذایی که توی این جهنم برام موجود بود.
غذامو که تموم میکنم چند قلپ اب میخورم و منتظر میمونم...اما...منتظر کی؟زک؟!...شاید...شایدم منتظر اینم که قیافه اشو ببینم.بعد نیم ساعت صدای قدم میاد از پشت در... زک. در باز میشه... و ما برای اولین بار چشمم تو چشم میشیم...باورم نمیشه..اون...زیبا ترین چشم های جهان رو داشت...و تنها یک نگاه کافی بود که من غرق چشم هاش بشم...و همون لحظه ،انگارتمام صدا های افکارم خاموش میشن ...چشم راستش قهوه ای بود...قهوه ای عمیقی که زیر نور، رگه های طلایی درش میدوید. اما چشم دیگه اش.
زرد بود...
نه اون زرد معمولی که بشه به سادگی...اسمش رو گذاشت و از کنارش گذشت...رنگی شبیه کهربایی که نور رو درخودش نگه داشته باشه... عجیب...نافذ...و غیر قابل فرار...
دو رنگ متفاوت...
دو دنیای کاملا جدا...
و با این حال، هردو یک چیز رو داشتن:
نگاهی که نمیتونستم ازش فرار کنم...وایسا...فرار؟ نه...نمیتونستم ازشون دل بکنم...
انگار چشماش جایی داشتن که عقل من راهش رو بلد نبود...جایی تاریک و عمیق که هرچقدر بیشتر نگاه میکنم بیشتر غرق میشدم...
برای اولین بار فهمیدم بعضی ادما اصلا لازم نیست حرف بزنن تا تو رو به سکوت در بیارن...کافی ست نگاهت کنن...اما عجیب تر از چشماش...چیزی بود که توی نگاهش میدیدم...اون هم داشت به چشمای من نگاه میکرد...و برای ی لحظه ، نمیدونستم کدوممون در چمای دیگری گم شدیم...
شاید هر دو...
شاید هیچ کدوم...
فقط میدونستم که نگاهش رو نمیتونم بشکنم...
و بد تر از همه این بود که...
برای اولین بار از وقتی اون رو دیده بودم... از اینکه نمیتونستم ازش چشم بردارم...نمیترسیدم...
"وای...چشمات..."
پایان فصل چهارم
