گربه

از صبح تا حالا سگ‌دو زدم. با این پاهای ضعیف، دیگه رمقی برام نمونده. همه‌جا هم که تاریکه. باز خوبه این آدما یه کم دور و برشون روشنه.
زیر این ستون بلند، بوی غذا میاد. ولی هرچی می‌گردم، پیداش نمی‌کنم. برم ببینم شاید پای اون دیوار باشه.
نه‌خیر! تا حالا سه بار بین این ستون و دیوار رفتم و اومدم. اثری نیست که نیست! از شامهٔ خودم مطمئنم. غذا همین دور و براست. حالی هم برام نمونده که برم جاهای دیگه رو بگردم.
خدایا! این چه زندگی سگی‌ایه برای ما گربه‌ها ساختی!
از کله‌سحر باید دنبال یه لقمه غذا بدویم تا آخر شب. وقتی هم که خسته و کوفته، یه گوشه توی تاریکی لم دادیم، یهو یه هم‌جنسِ بدجنسِ‌مون میاد، میاو میاوکنان، که: «پاشو! پاشو، من اینجا رو می‌خوام.»
دِ آخه سگ ب... نه به اون کلهٔ گردت! خب برو اون‌طرف‌تر دیگه. توی این همه‌جا عدل باید بیای سراغ ما آخه؟
تازه بگذریم از روزا که مثل موش باید از دست این بچه‌آدما فرار کنیم.
خداجون! حکمتت رو شکر.
این بوی غذا هم که از دماغم نمی‌ره. بذار این که توش یه چیزایی می‌بینم رو جر بدم. شاید بو از توی همین میاد.
بعله! خودشه. یه تیکه از استخون پای مرغ.
بازم خدا رو شکر. برم یه گوشهٔ تاریک بشینم، همین یه تیکه استخون رو سق بزنم. بچه‌های تو شکمم حسابی گشنه‌شونه. هی لگد می‌زنن، پدرسوخته‌ها!
از پشت سر صدا اومد. ببینم چیه؟! ها، هیچ‌چی نبود. برسم به شامم.
اِه! یا خدا! این زنیکه کی اومد؟! صاف‌صاف زل زده توی چشمام. تازه داد هم می‌زنه. می‌گه: «من خیلی گشنم. چرا اومدی سر کوچهٔ ما برای غذا؟ ما خودمون اینجا گرسنه می‌خوابیم، اون‌وقت تو از اون کوچه اومدی اینجا؟!»
ای روت رو برم، زن! خودت مگه دیروز از کوچهٔ ما یه تیکه بال جوجه نبردی؟! حیف که تو هم مثل خودم حامله‌ای. اگه نه، جرت می‌دادم.
اوه اوه! آدم اومد! در رو! در رو که از همین یه تیکه استخون هم نمونیم.