
راستش نمیدانم این روزها اسمش را چه بگذارم؛ پختگی، بیخیالی، دندهخلاص یا هر اسم دیگری که روانشناسها برایش پیدا کنند! 😂
اما احساس میکنم یک مدتی است از امید داشتن به آن معنای معمولش فاصله گرفتهام.
همان امیدی که میگوید صبر کن، شاید فردا اوضاع بهتر شود؛ شاید بالاخره آن اتفاقی که منتظرش هستی بیفتد؛ شاید کسی از راه برسد، دری باز شود، کاری پیدا شود و زندگی روی دیگری از خودش نشان بدهد.
مدتهاست به این فکر میکنم که امید، گاهی شبیه یک مُسکن موقت است. امروز را با وعدهٔ فردا آرام میکنیم، به خودمان میگوییم بالاخره درست میشود و کمی جان میگیریم؛ اما فردا که میرسد، ممکن است خبری از آن اتفاق نباشد. آنوقت دوباره باید به خودمان امید بدهیم و منتظر فردای دیگری بمانیم.
انگار زندگی را قسطی کردهایم؛ سهم امروزمان را میدهیم تا شاید فردا چیزی نصیبمان شود!
البته منظورم این نیست که امید هیچ فایدهای ندارد. ممکن است به آدم انگیزه بدهد، بلندش کند و به حرکت وادارد. حرفم این است که نمیخواهم آرامشم را به چیزی وابسته کنم که نه زمان وقوعش معلوم است و نه حتی معلوم است اتفاق بیفتد.
چرا باید حال امروز من، گروگان اتفاقی باشد که هنوز نیفتاده؟
من هم مثل خیلیها مشکلات خودم را دارم. مثلاً بیکاری و بیپولی واقعاً آزاردهنده است. دلم میخواهد کاری پیدا کنم، درآمدی داشته باشم و استقلال مالیام را حفظ کنم. اینها خواستههای واقعی من هستند، نه چیزهایی که بخواهم انکارشان کنم.
اما قرار نیست هر روز بنشینم و برای روزی که هنوز نیامده، برنامههای رنگارنگ بچینم؛ اگر کار پیدا کردم، این کار را میکنم، اگر پولم درست شد، آن کار را میکنم، اگر شرایط تغییر کرد، آنوقت زندگی میکنم!
نه آقا جان!
اگر کاری پیدا شود، بررسیاش میکنم؛ اگر فرصتی پیش بیاید، تلاش میکنم؛ اگر نتیجهای بگیرم، از نتیجهاش استفاده میکنم. اگر هم نشد، دوباره باید ببینم چه کاری از دستم برمیآید.
تلاش میکنم، اما نتیجه را تضمینشده نمیدانم؛ خواسته دارم، اما آرامشم را وثیقهٔ رسیدن به خواستههایم نمیگذارم.
شاید این همان جایی باشد که من از امید گذشتهام؛ نه از این جهت که دیگر چیزی نمیخواهم، بلکه از این جهت که نمیخواهم برای خواستنِ چیزی، از زندگیِ همین امروز غافل شوم.
مدتی پیش پسرم امیرارسلان هفتهشت روزی پیشم بود.
خیلی خوش گذشت. با هم نشستیم، حرف زدیم، خندیدیم، جاهای مختلف رفتیم، غذا خوردیم، عکس گرفتیم و خاطره ساختیم. از آن روزهایی بود که آدم دلش میخواهد خوب زندگیشان کند و از دستشان ندهد.
بعد امیرارسلان رفت.
مادرم یکی دو روز بعد از رفتنش، از جای خالی بچهها گفت و اشک در چشمانش جمع شد. من هم میفهمم که دلتنگی یعنی چه؛ اما واکنشم مثل او نبود. من به خلوت خودم برگشتم، به همان زندگی معمولی که پیش از آمدن امیرارسلان داشتم.
نه اینکه بودنش برایم کماهمیت بوده باشد؛ اتفاقاً خیلی هم خوش گذشت. اما چرا باید بعد از رفتنش، آن خوشی را به غصهای طولانی تبدیل کنم؟
مگر برای اینکه ثابت کنم از بودن کسی لذت بردهام، باید از نبودنش هم رنج بکشم؟
من آن چند روز را زندگی کردم، از بودن پسرم لذت بردم و حالا هم از خلوت خودم لذت میبرم. نه میخواهم خوشی گذشته را انکار کنم، نه قرار است نبودن او را به مسئلهای تبدیل کنم که تمام روزهایم را تحتتأثیر قرار بدهد.
چند روز بعد هم دایی و زندایی و برادر زندایی و همسرش آمدند. یک جمع ششنفره شدیم؛ گردش رفتیم، کنار ساحل بودیم، خوردیم و خندیدیم، موسیقی گذاشتیم و رقصیدیم.
خب، چه چیزی از این بهتر؟
وقتی موقعیتش پیش میآید، من هم با جمع همراه میشوم، میخندم، میرقصم و خوش میگذرانم. قرار نیست چون از امید گذشتهام، گوشهای بنشینم و با قیافهای فیلسوفانه به بیهودگی دنیا فکر کنم! 🤣
من از شادی نگذشتهام؛ از انتظارِ شادی گذشتهام.
از رابطه و همصحبتی نگذشتهام؛ از این انتظار که حتماً کسی باید باشد تا زندگیام معنا پیدا کند، فاصله گرفتهام.
از خواستههایم نگذشتهام؛ از این فکر که تا به خواستههایم نرسم، نمیتوانم زندگی رضایتبخشی داشته باشم، عبور کردهام.
و از آینده هم فرار نمیکنم؛ فقط نمیخواهم امروز را در سالن انتظار آینده بگذرانم!

چند وقت پیش به متنی انگلیسی برخوردم با عنوان امید داشتن خطرناک است.
نویسنده میگفت ما مدام برای آیندهای که هنوز ندیدهایم، جا رزرو میکنیم. به آینده اهمیت میدهیم، درحالیکه کنترلی بر آن نداریم؛ به خوشبختی مثل چیزی نگاه میکنیم که باید به دستش بیاوریم و شایستگیاش را ثابت کنیم.
این بخش از حرفش برایم آشنا بود؛ اما فکر میکنم مسئله برای من کمی متفاوت شده است.
من دیگر نمیخواهم خوشبختی را به اتفاقی بزرگ در آینده موکول کنم. شاید کار خوبی پیدا شود، شاید شرایط مالیام بهتر شود و شاید هم نشود. اگر شد، چه بهتر! اگر نشد، نمیخواهم تمام روزهایی را که در این فاصله میتوانستم زندگی کنم، از دست بدهم.
یک بعدازظهر آرام، یک همصحبتی خوب، خندهای از ته دل، قدم زدن کنار ساحل، غذای خوشمزهای که در جمع میخوریم یا حتی خلوتی که در آن کسی کاری به کارم ندارد؛ اینها هم سهم زندگیاند.
لازم نیست همهچیز عالی باشد تا بتوان از بخشی از آن لذت برد.
شاید فردا اتفاق خوبی بیفتد و شاید هم نه. اما چرا باید امروز را به امید فردا از دست بدهم؟
راستش گاهی فکر میکنم ما آدمها حتی برای خوشبخت بودن هم زیادی برنامهریزی میکنیم!
باید به فلان موقعیت برسیم، فلان چیز را داشته باشیم، فلان رابطه را تجربه کنیم، به فلان مرحله از رشد شخصی برسیم و بالاخره روزی احساس کنیم که زندگیمان آنطور که باید، شده است.
بعد هم اگر به یکی از اینها نرسیدیم، خیال میکنیم چیزی کم داریم.
آقا جان، شاید همیشه چیزی کم داشته باشیم!
شاید هیچوقت همهچیز همانطور که میخواهیم، جور نشود. شاید بعضی درها بسته بمانند، بعضی آدمها بروند و بعضی آرزوها هم همان آرزو باقی بمانند.
اما مگر قرار است تا روزی که همهٔ قطعات زندگی سر جای خودشان قرار نگرفتهاند، زندگی را تعطیل کنیم؟
من ترجیح میدهم تلاش کنم، بیآنکه وعدهٔ موفقیت به خودم بدهم؛ لذت ببرم، بیآنکه از پایان خوشی بترسم؛ و زندگی کنم، بیآنکه منتظر بمانم همهچیز برای زندگی کردن آماده شود.
نه میخواهم خواستههایم را خاموش کنم، نه احساساتم را، نه خودم را از جمع و شادی کنار بکشم. هر چیزی جای خودش را دارد. اگر دلم گرفت، میپذیرم؛ اگر خوشحال شدم، میخندم؛ اگر فرصتی پیش آمد، استقبال میکنم و اگر هم چیزی مطابق میلم پیش نرفت، قرار نیست تا اطلاع ثانوی زندگی را به حالت تعلیق دربیاورم.
اصلاً چه کسی گفته برای هر اتفاقی باید یک تحلیل روانشناختی داشته باشیم؟!
گاهی هم باید دنده را خلاص کرد؛ نه از سر بیمسئولیتی، بلکه از سر این فهم ساده که قرار نیست همهچیز را با فکر کردن و نگران شدن حل کنیم.
غم دیروز؟ بیخیال!
غصهٔ فردا؟ فعلاً بیخیال!
کار و پول؟ دنبالشان هستیم!
فرصت و خوشی؟ اگر رسیدند، روی چشممان!
و اگر موسیقی هم گذاشتند و جمعی گرم شد، دیگر چه بهتر!
♪ همه دنیارو بیخیال غصهٔ فردارو بیخیال ♪
♪ کلاس ملاس و بیخیال لیسانس میسانس و بیخیال ♪
♪ بیا وسط، قِرِش بده ما آس و پاسیم، بیخیال! ♪ 😂💃
شاید من از امید گذشته باشم، اما از زندگی نه.
دیگر نمیخواهم برای آرامش، منتظر آینده بمانم. نمیخواهم برای لذت بردن از امروز، اول تکلیف فردا را روشن کنم.
اگر اتفاق خوبی افتاد، خوشحال میشوم؛ اگر هم نیفتاد، هنوز زندگی چیزهایی برای تجربه کردن دارد.
و فعلاً، تا وقتی کاری از دستم برمیآید، تلاش میکنم؛ وقتی هم فرصتی برای خوشی پیش میآید، قِرَش را میدهم!
بقیهاش دیگر با زندگی. 🥰
