
یکی از چیزایی که فکر میکنم خیلی بیشتر از چیزی که حواسمون بهش هست به اضطرابمون اضافه میکنه، ناتوانی در تحمل ابهامه.
ما دوست داریم همهچیز رو بدونیم؛ بدونیم آخر یه رابطه چی میشه، یه تصمیم چه نتیجهای داره، بقیه دربارهمون چی فکر میکنن یا فردا قراره چه اتفاقی بیفته. و وقتی جواب اینا رو نمیدونیم، ذهنمون شروع میکنه به پر کردن جاهای خالی… معمولاً هم با بدترین سناریوهای ممکن.
در حالی که واقعیت اینه که خیلی از چیزای زندگی تا وقتی اتفاق نیفتن، جواب مشخصی ندارن. قرار نیست همیشه بدونیم چی میشه.
شاید یکی از مهمترین چیزایی که باید یاد بگیریم اینه که با «نمیدونم» راحتتر باشیم. اینکه بتونیم توی ابهام بمونیم، بدون اینکه مجبور باشیم برای خودمون هزار تا جواب و سناریو بسازیم.
چون گاهی آرامش از جایی شروع میشه که به جای اینکه مطمئن باشیم همهچیز خوب پیش میره، فقط مطمئن باشیم که اگر خوب پیش نرفت، از پسش برمیایم.