ویرگول
ورودثبت نام
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

نفرین عمارت برفی {بخش نهم}

درِ طلایی با صدایی آرام و گویی که از سال‌ها انتظار رها شده باشد، باز شد. پشت آن در، هیچ تالارِ معمولی‌ای نبود. فضایی عظیم و غیرممکن پیش روی ما گشوده شد؛ کتابخانه‌ای که گویی در ابعادِ دیگری از زمان معلق بود. سقفِ آن، گنبدی شیشه‌ای بود که به جای آسمان شب، کهکشان‌هایی چرخان و مهتابی در آن خودنمایی می‌کردند. قفسه‌های کتاب تا بی‌نهایت بالا می‌رفتند و کتاب‌هایی با جلد چرمی و قدیمی در هوا شناور بودند.

رایان کنارم ایستاد و نفسش در سینه حبس شد. «سارا... این دیگه کجاست؟ ما چطور از یک زیرزمین به این‌جا رسیدیم؟»

پاسخی نداشتم. فقط می‌دانستم که این مکان، جایی نیست که ساخته شده باشد؛ اینجا مکانی است که *احساسات* خلقش کرده بودند. اینجا "مخزنِ خاطرات" عمارت بود. من به سمت مرکزِ اتاق قدم برداشتم، جایی که یک میز سنگی بزرگ قرار داشت و روی آن، کتابی با قفلی از نورِ آبی باز بود.

وقتی دستم به نزدیکی کتاب رسید، زمزمه‌هایی در گوشم پیچید. هزاران صدای درهم‌تنیده که همگی یک نام را صدا می‌زدند: *وارث*.

«آن‌ها منتظرِ من بودند، رایان.» با صدایی لرزان گفتم. «این عمارت زندان نیست، یک معبدِ فراموش‌شده‌ست. اجدادِ من... آن‌ها اینجا نبودند که هیولاها را شکنجه کنند؛ آن‌ها اینجا بودند که از "فراموشی" محافظت کنند.»

ناگهان، نور آبی از دستانم به سمت صفحات کتاب جهید. تصاویر در ذهن من مثل برق گذشتند: زنی با چشمانی شبیه به من، که با خونِ خود دیوارهای عمارت را طلسم می‌کرد تا موجودات تاریکی را در دلِ زمین حبس کند. او نبود که ظالم بود، او نگهبان بود.

رایان دستش را روی شانه من گذاشت. گرمای دستش، مرا از غرق شدن در آن سیلِ خاطرات نجات داد. «سارا، این‌ها خیلی زیاده. تو نباید تنهایی این بار رو به دوش بکشی.»

به او نگاه کردم. در چشمانش عشقی بود که با هیچ جادویی قابل مقایسه نبود. «رایان، اگر این بار را بردارم، شاید هرگز نتوانم مثل یک انسانِ عادی به زندگی برگردم. این کتاب... این کتاب میراثِ من است. مسئولیتِ همه این‌ها روی دوش من است.»

او مرا به سمت خودش کشید و پیشانی‌اش را به پیشانی‌ام تکیه داد. «هر جایی که تو باشی، آن‌جا خانه من است. حتی اگر این خانه، یک عمارتِ نفرین‌شده در انتهای دنیا باشد.»

در همان لحظه، یکی از کتاب‌های شناور در هوا باز شد و نوری به سمت ما چرخید. انگار عمارت، پیوندِ ما را دیده بود و حالا داشت به ما پاسخی می‌داد. یا شاید... هشداری می‌داد

(ترجمه شده از...)

### The Curse of the Snow Mansion (Part 9: The Library of Lost Souls)

The golden door opened with a soft sound, as if released from years of waiting. Behind it lay no ordinary hall. An immense, impossible space opened up before us; a library that seemed suspended in another dimension of time. Its ceiling was a glass dome where, instead of the night sky, swirling, moonlight-bathed galaxies shimmered. Bookshelves stretched to infinity, and books with ancient, leather-bound covers drifted in the air.

Ryan stood beside me, his breath catching in his chest. "Sara... where are we? How did we get here from a basement?"

I had no answer. I only knew that this place was not built; it was created by *emotion*. This was the mansion's "memory vault." I walked toward the center of the room, where a large stone table stood, upon which lay a book bound by a lock of blue light.

As my hand neared the book, whispers flooded my ears. Thousands of intertwined voices, all calling one name: *Heir*.

"They were waiting for me, Ryan," I said, my voice trembling. "This mansion isn't a prison; it's a forgotten temple. My ancestors... they weren't here to torture monsters; they were here to guard against 'Oblivion'."

Suddenly, blue light surged from my hands into the pages of the book. Images flashed through my mind like lightning: a woman with eyes like mine, using her own blood to enchant the mansion's walls to trap the shadow creatures deep within the earth. She wasn't a tyrant; she was a guardian.

Ryan placed his hand on my shoulder. The warmth of his touch saved me from drowning in that flood of memories. "Sara, this is too much. You shouldn't have to carry this burden alone."

I looked at him. In his eyes was a love incomparable to any magic. "Ryan, if I take this burden, I may never be able to return to life as a normal human. This book... it is my legacy. The responsibility for all of this rests on my shoulders."

He pulled me toward him and leaned his forehead against mine. "Wherever you are, that is my home. Even if that home is a cursed mansion at the end of the world."

At that very moment, one of the floating books opened, and a light swirled toward us. It was as if the mansion had seen our bond and was now giving us an answer. Or perhaps... it was giving us a warning.

امید وارم خوشتون اومده باشه

برای بعدی آماده باشید.

.

آسمان شب
۳
۰
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید