ویرگول
ورودثبت نام
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

نفرین عمارت برفی{بخش چهارم:سایه های حقیقت}

نورِ لرزانِ خورشید که از میانِ مهِ غلیظِ کوهستان به داخلِ اتاق می‌تابید، یادآورِ اتفاقاتِ وحشتناکِ شبِ گذشته بود. من بیدار بودم، اما نه از رویِ بی‌خوابی، بلکه از رویِ انتظاری سنگین. هر صدایِ برخوردِ شاخه‌هایِ یخ‌زده به پنجره، قلبم را به تپش می‌انداخت.

وقتی بالاخره تصمیم گرفتم از اتاق بیرون بیایم، لابیِ اصلیِ عمارت در سکوتی مرگبار فرو رفته بود. بویِ چوبِ سوخته و قهوه‌یه‌یِ تازه، سعی داشت اتمسفرِ سنگینِ خانه را بشکند. رایان آنجا بود. او پشتِ میزِ بزرگِ بلوط نشسته بود و به آتشِ شومینه خیره شده بود. لباس‌هایش مرتب بود، چهره‌اش آرام، اما سایه‌هایی تیره زیرِ چشمانش نشان می‌داد که او نیز شب را سپری نکرده است.

وقتی قدم‌هایم را رویِ کف‌پوش‌ها شنید، حتی سرش را هم برنگرداند.

«صبحت بخیر، سارا.» صدایش بم و آرام بود، اما مثلِ تیغه‌ای از یخ، فضایِ میانِ ما را می‌شکافت. او می‌دانست. او می‌دانست که من حقیقت را دیده‌ام.

من چند قدم جلوتر رفتم و روبرویِ او ایستادم. «رایان... در موردِ دیشب...» کلمات در گلویم گیر کردند. چگونه می‌توانستی از چیزی صحبت کنی که حتی خودت هم نمی‌توانی با آن روبرو شوی؟

او بالاخره سرش را بلند کرد. چشمانش دوباره همان چشمانِ انسانیِ مهربان و مرموز بود، اما من دیگر آن درخششِ وحشیِ شب را پشتِ مردمک‌هایش نمی‌دیدم. او با آرامشی که به نظر می‌رسید از نوعِ تسلیم است، گفت: «باید می‌رفتی، سارا. آنچه دیدی، برایِ تو نیست. آنجا فقط مرگ و تاریکی است.»

«من از مرگ نمی‌ترسم، رایان،» با صدایی که سعی می‌کرد نلرزد، گفتم. «من از این می‌ترسم که تو در آن تاریکی تنها بمانی. من... من دیدم که چقدر درد می‌کشی.»

رایان مکث کرد. انگار این حرفِ من، دیوارهایی را که سال‌ها دور خود ساخته بود، فرو ریخت. او ایستاد و به سمتِ من آمد. هر قدمش، وزنش را با تمامِ وجودِ من به چالش می‌کشید. وقتی به من رسید، فاصله بسیار کم بود. می‌توانستم گرمایِ نفس‌هایش را رویِ گونه‌ام حس کنم.

او دستش را به سمتِ صورت من آورد، اما در آخرین لحظه، انگشتانش را عقب کشید؛ انگار می‌ترسید که شاید هنوز هم رگه‌هایی از آن وحشی‌گری در پوستش باشد که به من آسیب بزند.

«این عمارت، برفی است که هرگز آب نمی‌شود، سارا،» او با صدایی که از تهِ قلبش می‌آمد، زمزمه کرد. «این لعنت، فقط خون و تاریکی می‌خواهد. تو وارثِ این ملکی، اما وارثِ این درد هم خواهی بود اگر بخواهی در کنارِ من بمانی.»

من دستم را گرفت و این بار، اجازه ندادم عقب بکشد. دستش سرد بود، اما لرزشِ خفیفِ انگشتانش، حقیقتی را می‌گفت که زبان از بیانش عاجز بود. «پس بگذار این درد، بخشی از من باشد.»

در همان لحظه، صدایِ ناله‌یِ عجیبی از طبقاتِ زیرینِ عمارت شنیده شد—صدایی که شبیه به برخوردِ زنجیرها بر رویِ سنگ بود. رایان ناگهان چهره‌اش را در هم کشید و نگاهش تغییر کرد. این فقط یک نفرینِ ماه نبود؛ چیزی در زیرِ این عمارت، در اعماقِ یخ‌ها، بیدار شده بود که منتظرِ خونِ وارث بود.

(ترجمه شده از ...)

### The Curse of the Snow Mansion (Part 4: Shadows of Truth)

The flickering morning light filtering through the thick mountain mist served as a grim reminder of the previous night's events. I was awake—not from insomnia, but from a heavy, suffocating anticipation. Every sound of frozen branches tapping against the window pane sent my heart racing.

When I finally decided to leave my room, the mansion's main lobby was wrapped in a deathly silence. The scent of burnt wood and fresh coffee fought against the heavy, stagnant air of the house. Ryan was there. He sat behind the large oak table, staring into the fireplace. His clothes were tidy, his face calm, yet the dark circles beneath his eyes betrayed that he, too, had not slept.

As he heard my footsteps on the floorboards, he didn't even turn his head.

"Good morning, Sara." His voice was deep and calm, but like a razor of ice, it sliced through the space between us. He knew. He knew I had seen the truth.

I stepped forward and stood before him. "Ryan... about last night..." The words stuck in my throat. How could one speak of a reality they couldn't even process themselves?

He finally lifted his head. His eyes were those of the kind, mysterious human I knew, but I no longer saw the wild, primal glow of the night within his pupils. With a tranquility that seemed like surrender, he said, "You should have left, Sara. What you saw is not for you. That place holds only death and darkness."

"I am not afraid of death, Ryan," I said, my voice struggling not to tremble. "I am afraid of you being left alone in that darkness. I... I saw how much you suffer."

Ryan paused. It was as if my words had shattered the walls he had built around himself for years. He stood up and walked toward me. Each step challenged the weight of my entire existence. When he reached me, the distance was almost non-existent. I could feel the heat of his breath against my cheek.

He reached out to touch my face, but at the very last second, he pulled his fingers back, as if fearing that traces of that savagery still lingered beneath his skin, ready to harm me.

"This mansion is snow that never melts, Sara," he whispered, his voice coming from the depths of his heart. "This curse demands only blood and darkness. You are the heir to this estate, but you will also inherit this pain if you choose to stay by my side."

I grabbed his hand, and this time, I didn't let him pull away. His hand was cold, but the slight tremor in his fingers spoke a truth that words could not. "Then let that pain be a part of me, too."

At that very moment, a strange, guttural groan echoed from the basement of the mansion—a sound like chains dragging against stone. Ryan’s face twisted in an instant, his expression shifting. It wasn't just a lunar curse; something beneath this mansion, deep within the ice, had awakened, waiting for the heir’s blood.

امید وارم خوشتون اومده باشه.

برای بخش بعدی آماده باشید.

۴
۰
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید