ویرگول
ورودثبت نام
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

نفرین عمارت برفی{بخش پنجم:زمزمه های سنگ و زنجیر}

صدایِ زنجیرها در سکوتِ سنگینِ خانه می‌پیچید؛ صدایی ریتمیک و آزاردهنده، مثلِ تنفسِ یک جانورِ قدیمی که قرن‌ها در حبس بوده است. رایان، با چهره‌ای که حالا رنگ پریده‌تر از همیشه به نظر می‌رسید، به سمتِ درِ چوبیِ سنگینی که به انبارِ مخفیِ زیرزمین منتهی می‌شد، چرخید.

«نباید گوش کنی، سارا. آن صدا... آن صدا بخشی از دیواره‌هایِ این خانه است.» صدایش لرزشِ خفیفی داشت.

اما من دیگر همان زنی نبودم که چند روز پیش واردِ این عمارت شده بود. ترس، جایِ خود را به یک حسِ غریزیِ عجیب داده بود؛ انگار خونِ من، این خانه را می‌شناخت. بی‌توجه به هشدارِ او، از کنارش گذشتم و به سمتِ درِ سرد و قدیمی حرکت کردم. بویِ خاکِ مرطوب و فلزِ زنگ‌زده—بویِ تاریخِ فراموش‌شده—در فضا پیچیده بود.

وقتی دستگیره‌یِ آهنیِ در را گرفتم، سرمایِ آن تا استخوانم نفوذ کرد. رایان سعی کرد دستم را بگیرد، اما من سریع‌تر بودم. در با ناله‌ای بلند، رویِ پاشنه‌هایِ زنگ‌زده‌اش چرخید و باز شد.

پایین، در میانِ تاریکیِ مطلق، تنها نوری که راه داشت، نورِ چراغ‌قوه‌ای بود که از دیوارِ سنگیِ پایین می‌تابید. پله‌هایِ سنگیِ نمور، به اعماقِ تاریکی می‌رفتند. رایان پشتِ سرم بود، حضورِ گرم و قوی‌اش را پشتِ کمرم حس می‌کردم؛ او می‌خواست محافظت کند، اما در عین حال، انگار از چیزی که در پایین بود، وحشت داشت.

هرچه پایین‌تر می‌رفتیم، هوا سنگین‌تر می‌شد. دیوارهایِ زیرزمین با نمادهایی حکاکی شده بودند که نه زبانِ انسان بودند و نه حیوان. وقتی به انتهایِ پله‌ها رسیدیم، منظره‌ای مقابلم بود که نفسم را بند آورد: یک قفسِ بزرگِ آهنی، که با زنجیرهایی ضخیم به ستون‌هایِ اصلیِ عمارت بسته شده بود.

اما آنجا خالی نبود.

در گوشه‌ای از قفس، سایه‌ای مچاله شده بود. وقتی چراغ‌قوه را به آن سمت چرخاندم، چشمانِ زرد و درخشان—درست شبیه به چشمانِ رایان در شبِ ماهِ کامل—به من خیره شدند. اما این موجود بزرگ‌تر بود، پیرتر بود. موهایش خاکستری بود و بدنش پر از زخم‌هایِ کهنه.

آن موجود، با دیدنِ من، ناگهان بلند شد. زنجیرها به صدا درآمدند. او سارا نبود؛ او یک زندانیِ ابدی بود. رایان با صدایی که حالا خش‌دار و شکننده شده بود، گفت: «این... پدرِ پدرم است. اولینِ نسلِ این نفرین. او تنها کسی است که می‌داند چگونه این زنجیرها را باز کرد، و تنها کسی است که می‌داند چرا خونِ تو، سارا، اکنون در رگ‌هایِ این خانه جاری است.»

موجودِ داخلِ قفس، با صدایی که انگار از دهانِ یک گرگِ پیر و زخمی خارج می‌شد، زمزمه کرد: «تو بالاخره برگشتی... وارثِ ماهِ خونین. تو برایِ آزادیِ ما نیامده‌ای، تو آمده‌ای تا این زنجیرها را با خونت صیقل دهی.»

وحشتِ محض در وجودم دوید، اما در عینِ حال، یک حسِ اتصالِ عجیب. انگار این موجود، بخشی از میراثِ خانوادگیِ من بود که همیشه پنهان نگاه داشته شده بود. رایان دستم را گرفت و به من نزدیک‌تر شد؛ گرمایِ دستش در آن سردابه، تنها چیزی بود که مرا از فروپاشی نجات می‌داد.

«ما او را آزاد نمی‌کنیم، سارا،» رایان در گوشم نجوا کرد. «اما باید بشنوی. آنچه او می‌گوید، حقیقتِ این عمارت است.

(ترجمه شده از ...)

### The Curse of the Snow Mansion (Part 5: Whispers of Stone and Chain)

The sound of the chains echoed through the heavy silence of the house—a rhythmic, unsettling noise, like the breath of an ancient beast that had been imprisoned for centuries. Ryan, his face looking paler than ever, turned toward the heavy wooden door that led to the mansion’s hidden basement.

"You shouldn't listen, Sara. That sound... it's a part of the walls of this house," his voice trembled slightly.

But I was no longer the woman who had entered this mansion a few days ago. Fear had been replaced by a strange, primal instinct; as if my blood recognized this place. Ignoring his warning, I stepped past him and moved toward the old, cold door. The scent of damp earth and rusted metal—the smell of forgotten history—filled the air.

As I grabbed the iron handle, its icy coldness seeped into my bones. Ryan tried to catch my hand, but I was faster. The door creaked on its rusted hinges and swung open with a long, pained groan.

Down below, in absolute darkness, the only light came from the beam of my flashlight playing against the stone walls. Damp stone steps descended into the depths of the shadows. Ryan was right behind me; I could feel his warm, strong presence at my back. He wanted to protect me, but at the same time, he seemed terrified of what lay below.

The deeper we went, the heavier the air became. The basement walls were carved with symbols that were neither human nor animal. When we reached the bottom of the stairs, the sight that met my eyes took my breath away: a massive iron cage, anchored to the main pillars of the mansion by thick chains.

But it was not empty.

In the corner of the cage, a shadow was huddled. When I shone the flashlight toward it, yellow, glowing eyes—just like Ryan's eyes on the night of the full moon—stared back at me. But this creature was larger, older. Its fur was streaked with gray, and its body was covered in old scars.

Upon seeing me, the creature suddenly stood up. The chains rattled. It was not Sara; it was an eternal prisoner. Ryan, with a voice that was now raspy and brittle, said, "This... is my father's father. The first of this curse's line. He is the only one who knows how these chains were forged, and the only one who knows why your blood, Sara, is now flowing in the veins of this house."

The creature inside the cage whispered, in a voice that sounded as if it were coming from the throat of an old, wounded wolf, "You have finally returned... Heir of the Blood Moon. You have not come to free us; you have come to polish these chains with your blood."

Sheer terror raced through me, but at the same time, a strange sense of connection. It was as if this creature were a part of my own family heritage that had always been kept hidden. Ryan took my hand and pulled me closer; the warmth of his hand in that cold crypt was the only thing keeping me from breaking down.

"We are not freeing him, Sara," Ryan whispered in my ear. "But you must listen. What he says is the truth of this mansion."

برای بخش بعدی آماده باشید.

امیدوارم خوشتون اومده باشه.

»

۴
۰
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید