ویرگول
ورودثبت نام
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
خواندن ۷ دقیقه·۲ ماه پیش

نفرین عمارت برفی{بخش هفتم}

کلمه "کافی است" (Enough) مانند ضربه‌ای در فضای سرد و نمور دخمه طنین‌انداز شد. دیواره‌های سنگی انگار به لرزه درآمدند و نور آبی که از نمادهای باستانی ساطع می‌شد، شدت گرفت. آن نور دیگر یک درخشش معمولی نبود؛ گویی جریانی از انرژی حیاتی از کف دست‌های من، مستقیماً به قلب ستون‌های سنگی mansion (عمارت) تزریق می‌شد.

گرگینه پیر که تا چند لحظه پیش با طعنه و قدرت از زنجیرها صحبت می‌کرد، حالا در گوشه‌ای از قفس مچاله شده بود. چشمان زرد رنگش که عمری از نفرت و درد در آن‌ها انباشته شده بود، حالا با وحشتی بدوی به دستان من خیره شده بودند. او دیگر نه با تحقیر، بلکه با نوعی احترام هراس‌آلود به من نگاه می‌کرد.

رایان در کنارم بود، انگار میخکوب شده بود. حس کردم دستش را روی بازوی من گذاشت، اما گرمای پوستش در برابر حرارت جادویی دستم، مانند لمس یک تکه یخ بود. او با صدایی که به سختی شنیده می‌شد، نجوا کرد: «سارا... تو... تو داری چیکار می‌کنی؟ این قدرت... این از کجا اومد؟»

بدون اینکه چشم از قفس بردارم، گفتم: «من نمی‌دونم، رایان. فقط حس می‌کنم این خانه... این دیوارها... انگار دارن با من حرف می‌زنن. دارن ازم طلب بخشش می‌کنن.»

ناگهان زنجیرهای بزرگی که قفس را به سقف و کف دخمه متصل کرده بودند، شروع به لرزیدن کردند. صدای کشیده شدن آهن روی سنگ، گوش‌خراش و ناهنجار بود. زنجیرها سیاه و مات بودند، اما با تماس دست من، رگه‌هایی از نور آبی روی آن‌ها جاری شد. انگار جادوی باستانی که این مکان را قرن‌ها در سکون نگه داشته بود، در حال باز شدن بود.

گرگینه با صدایی خشن و لرزان فریاد زد: «تو نمی‌دونی داری چه بازی خطرناکی رو شروع می‌کنی! این زنجیرها فقط برای زندانی کردن من نیستن. اونا سدی هستن بین دنیای ما و... چیزهای بدتر!»

من به او نگاه کردم، سرد و قاطع. «پس بهتره که اون سدها رو به روشی درست بازسازی کنیم. نه با خون، نه با قربانی. من اینجا نیستم که اسیر بشم، و نیستم که اجازه بدم تو رایان رو ببلعی.»

همان لحظه، دیوار پشتی دخمه که سایه‌های عمیقی در آنجا لانه کرده بود، شروع به فرو ریختن کرد. سنگ‌ها تکه‌تکه شدند و گرد و غبار هوا را پر کرد. از میان تاریکی مطلقِ پشت دیوار فرو ریخته، جفت‌های زیادی از چشمان درخشان ظاهر شد. موجوداتی که در سایه‌ها زندگی می‌کردند، حالا حضور قدرت من را حس کرده بودند. آن‌ها گرسنه بودند، و بوی خون و قدرت در هوا پیچیده بود.

رایان دستش را به سمت اسلحه سردی که همیشه همراهش بود برد، اما من دستش را گرفتم. «نه، رایان. این‌ها با سلاح نمی‌میرن.»

چرخیدم و با تمام وجود بر آن نور آبی تمرکز کردم. دستانم را به سمت سایه‌ها دراز کردم. نور از انگشتانم مانند رشته‌های ظریف و درخشانِ یک تور بافته شده، به سمت تاریکی پرتاب شد. این دیگر یک جادوی ساده نبود؛ این یک فرمان بود.

زمزمه کردم: «اینجا قلمرو شما نیست.»

در یک چشم به هم زدن، نور آبی تمام دخمه را فرا گرفت و موجودات سایه، با جیغ‌هایی گوش‌خراش که انگار از اعماق زمین برمی‌خاست، عقب‌نشینی کردند. سنگ‌های دیوار با سرعت و دقتی عجیب شروع به چیده شدن روی هم کردند، انگار زمان داشت به عقب برمی‌گشت. قفس گرگینه پیر هم در نوری درخشان غرق شد. او دیگر تکان نمی‌خورد؛ گویی در یک خواب عمیق و جادویی فرو رفته بود.

وقتی همه چیز آرام شد و گرد و غبار فرو نشست، فقط من و رایان باقی مانده بودیم. ستون‌ها سالم بودند، اما حس خانه عوض شده بود. سنگینی مرگبار آن از بین رفته بود و جای خود را به نوعی سکونِ مرموز داده بود.

رایان به سمت من آمد، صورتش رنگ پریده بود، اما در چشمانش چیزی فراتر از ترس دیده می‌شد: نوعی شیفتگیِ خطرناک. او دستانم را گرفت. دستانم هنوز کمی می‌لرزیدند و جای نمادها روی پوستم هنوز گرم بود.

او با صدایی که حالا آرام و لرزان بود، پرسید: «سارا... تو کی هستی؟ تو واقعاً کی هستی که این عمارت این‌طور در برابرت سر خم کرد؟»

من به دستانمان که در هم گره خورده بود نگاه کردم. حقیقت در ذهنم مثل یک تصویر تار در حال شکل گرفتن بود. «من فکر می‌کنم... من کسی هستم که قراره این کابوس رو تموم کنه. یا شاید... کسی که قراره بهش حکومت کنه.»

در طبقه بالای عمارت، صدای بسته شدن ناگهانی یک در سنگین آمد. انگار خانه بیدار شده بود، اما نه برای شکار... بلکه برای خدمت به وارث جدیدش.

(ترجمه شده از...)

### The Curse of the Snow Mansion (Part 7: The Awakening of the Heir)

The word "Enough" echoed like a strike in the cold, damp air of the dungeon. The stone walls seemed to tremble, and the blue light emanating from the ancient symbols intensified. It was no longer a mere glow; it was as if a current of life energy was being injected from my palms directly into the heart of the mansion's stone columns.

The old werewolf, who had been taunting us with talk of chains just moments ago, was now huddled in the corner of the cage. His yellow eyes, which had held a lifetime of hatred and pain, were now fixed on my hands with primitive terror. He looked at me no longer with disdain, but with a kind of fearful respect.

Ryan was beside me, seemingly frozen. I felt him place his hand on my arm, but the warmth of his skin felt like touching a piece of ice compared to the magical heat of my hands. He whispered, in a voice barely audible, "Sara... what... what are you doing? This power... where did it come from?"

Without taking my eyes off the cage, I said, "I don't know, Ryan. I just feel like this house... these walls... they are talking to me. They are asking for forgiveness."

Suddenly, the massive chains that connected the cage to the ceiling and floor of the dungeon began to vibrate. The sound of iron dragging against stone was ear-piercing and grotesque. The chains had been black and matte, but as I touched them, streaks of blue light coursed through them. It was as if the ancient magic that had kept this place in stasis for centuries was being unlocked.

The werewolf shouted in a rough, trembling voice, "You don't know what dangerous game you are starting! These chains aren't just here to imprison me. They are a barrier between our world and... things far worse!"

I looked at him, cold and resolute. "Then we'd better rebuild those barriers the right way. Not with blood, not with sacrifice. I am not here to be imprisoned, and I won't let you devour Ryan."

At that very moment, the back wall of the dungeon, where deep shadows had been nesting, began to crumble. Stones shattered, and dust filled the air. From within the absolute darkness behind the ruined wall, pairs of glowing eyes appeared. The entities that lived in the shadows had now sensed the presence of my power. They were hungry, and the scent of blood and magic filled the air.

Ryan reached for the cold weapon he always carried, but I grabbed his hand. "No, Ryan. Weapons won't kill these."

I turned and focused with all my being on that blue light. I reached out my hands toward the shadows. The light poured from my fingers like delicate, glowing threads of a woven web, cast toward the darkness. This was no longer simple magic; it was a command.

I whispered, "This is not your domain."

In the blink of an eye, the blue light flooded the entire dungeon, and the shadow creatures retreated with piercing screeches that seemed to rise from the depths of the earth. The wall stones began to assemble themselves with strange speed and precision, as if time were moving backward. Even the old werewolf's cage was engulfed in a brilliant glow. He ceased moving, as if he had fallen into a deep, magical sleep.

When everything grew quiet and the dust settled, only Ryan and I remained. The columns were intact, but the feeling of the house had changed. Its deadly heaviness was gone, replaced by a mysterious stillness.

Ryan approached me; his face was pale, but in his eyes, I saw something beyond fear: a dangerous kind of fascination. He took my hands. They were still trembling slightly, and the mark of the symbols on my skin was still warm.

He asked, in a voice that was now quiet and shaky, "Sara... who are you? Who are you really, to make this mansion bow before you?"

I looked at our interlaced hands. The truth was taking shape in my mind like a blurred image coming into focus. "I think... I am the one who is supposed to end this nightmare. Or perhaps... the one who is supposed to rule it."

Upstairs in the mansion, a heavy door slammed shut. It was as if the house had awakened—not to hunt, but to serve its new heir

برای پارت بعدی آماده باشید

امیدوارم لذت برده باشید.

۲
۰
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید