ویرگول
ورودثبت نام
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

نفرین عمارت برفی{بخش سوم:پیوند خون و ماه}

زوزه‌یِ او هنوز در فضایِ سردِ جنگل می‌پیچید که سکوتی سنگین و مرگبار جایگزینش شد. موجودی که در برابرم بود، دیگر رایان نبود؛ توده‌ای عظیم از خزِ سیاه و عضلاتِ منقبض، با پنجه‌هایی که زمینِ یخ‌زده را می‌شکافت. چشمانش، آن دو گویِ آتشینِ کهربایی، با شدتی غیرانسانی به من خیره شده بودند.

غریزه‌ام فریاد می‌زد: *فرار کن!* اما پاهایم همچون ریشه‌هایِ درختانِ پیر در برف دفن شده بودند. من آنجا ماندم، نه از رویِ حماقت، بلکه چون حسی درونم زمزمه می‌کرد که این موجود، هرچقدر هم درنده، مرا نمی‌کشد.

او خرخری کرد که لرزه بر اندامِ درختانِ اطراف انداخت. با حرکتی آنی، به سمتِ من خیز برداشت. بادِ گرم و تندی از کنارم گذشت و من سقوطِ سنگینِ او را در چند سانتی‌متری‌ام حس کردم. بویِ تندِ مشک، خونِ تازه و جنگلِ باران‌خورده، فضا را پر کرد. او نفس‌نفس می‌زد و من می‌توانستم داغیِ پوستش را از میانِ لایه‌هایِ ضخیمِ خزِ گرگ‌مانندش حس کنم.

دستم را آرام و با تردیدی که بند‌بندِ وجودم را می‌لرزاند، بالا آوردم. می‌خواستم عقب‌نشینی کنم، اما انگار آهنربایی ناپیدا دستم را به سمتِ سرِ بزرگ و پر از خزش می‌کشید.

«رایان...» صدایی که از گلویم خارج شد، حتی شبیه به صدایِ خودم نبود.

موجودِ عظیم‌الجثه لحظه‌ای خشکش زد. سرش را کج کرد. گویی صدایی که نامِ او را با لرزشِ محبت‌آمیزی صدا می‌زد، او را از دنیایِ غریزی‌اش بیرون کشیده بود. چشمانِ زردِ درخشانش برایِ یک ثانیه لرزید و من در آن عمقِ وحشی، اندوهی بی‌کران دیدم. او دردی داشت که از هزاران سال تنهایی می‌آمد؛ دردِ نفرینی که هر ماهِ کامل او را از انسانیت جدا می‌کرد.

او ناگهان غرید—نه غرشِ حمله، بلکه غرشِ عجز. سپس، بی‌آنکه به من آسیبی برساند، عقب‌نشینی کرد. با یک پرشِ بلند و سهمگین، از رویِ بوته‌هایِ یخ‌زده گذشت و در دلِ تاریکیِ جنگل ناپدید شد. تنها چیزی که از او باقی ماند، ردِ پنجه‌هایش بر برفِ سفید و سکوتی بود که حالا به جایِ وحشت، با رازی بزرگ پر شده بود.

به سمتِ عمارت برگشتم. بدنم از سرما بی‌حس شده بود، اما قلبم با سرعتی غیرطبیعی می‌تپید. وقتی دوباره واردِ گرمایِ نیمه‌تاریکِ عمارت شدم، می‌دانستم که دیگر نمی‌توانم به سادگیِ قبل به رایان نگاه کنم. او یک نگهبان نبود؛ او خودِ بخشی از این ملک بود، بخشی از نفرینی که حالا، بدونِ آنکه بخواهم، مرا هم درگیرِ خود کرده بود.

آن شب، پشتِ پنجره نشستم و تا طلوعِ خورشید، به جنگل خیره ماندم. انتظارِ بازگشتِ او را نداشتم، اما به این فکر می‌کردم که فردا، وقتی نورِ خورشید برف‌ها را آب کند، رایان چگونه با نگاهش به من اعتراف خواهد کرد که آن موجودِ درنده، همان مردی است که برایم چای می‌آورد و کلیدهایِ این عمارتِ نفرین‌شده را در دست دارد؟

(ترجمه شده از ...)

### The Curse of the Snow Mansion (Part 3: The Bond of Blood and Moon)

His howl still echoed in the cold forest air when a heavy, deathly silence replaced it. The creature before me was no longer Ryan; it was a massive mass of black fur and tense muscles, with claws that tore through the frozen ground. His eyes, those two glowing amber orbs, stared at me with inhuman intensity.

My instinct screamed: Run! But my feet were buried in the snow like the roots of old trees. I stayed there—not out of foolishness, but because something inside me whispered that this creature, no matter how predatory, would not kill me.

He let out a low growl that made the surrounding trees tremble. With a sudden movement, he lunged toward me. A hot, strong wind brushed past me, and I felt his heavy landing just inches away. The pungent scent of musk, fresh blood, and rain-soaked forest filled the air. He was panting, and I could feel the heat radiating from his skin through the thick layers of wolf-like fur.

I raised my hand, slowly and with hesitation that shook every bone in my body. I wanted to pull back, but an unseen magnet pulled my hand toward his large, fur-covered head.

"Ryan..." The voice that escaped my throat didn't even sound like my own.

The massive creature froze for a moment. He tilted his head. It was as if the voice calling his name with such trembling affection had pulled him out of his primal world. His glowing yellow eyes flickered for a second, and in those wild depths, I saw endless sorrow. He carried a pain born of a thousand years of solitude—the pain of a curse that separated him from his humanity every full moon.

He suddenly roared—not a roar of attack, but a roar of helplessness. Then, without harming me, he retreated. With a long, powerful leap, he cleared the frozen bushes and vanished into the heart of the forest's darkness. All that remained of him were his claw marks in the white snow and a silence that was now filled with a great secret instead of terror.

I returned to the mansion. My body was numb from the cold, but my heart was beating at an unnatural speed. When I entered the semi-dark warmth of the mansion again, I knew I could no longer look at Ryan the same way. He was not a guardian; he was a part of this estate itself—a part of a curse that now, without my asking, had entangled me as well.

That night, I sat by the window and stared at the forest until dawn. I didn't expect him to return, but I wondered: tomorrow, when the sunlight melts the snow, how will Ryan admit to me with his gaze that that predatory beast is the same man who brings me tea and holds the keys to this cursed mansion?

برای بخش بعدی آماده باشید.

امید وارم خوشتون اومده باشه

۴
۰
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید