ویرگول
ورودثبت نام
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

نفرین عمارت برفی{بخش دوم:زمزمه های ماه}

شب‌هایِ «بلک‌ووود» با شب‌هایِ هر جایِ دیگری متفاوت بود. اینجا سکوت، یک موجودِ زنده بود که در راهروهایِ بلندِ عمارت می‌خزید. اتاقِ من در طبقه‌یِ دوم بود؛ اتاقی با دیوارهایِ چوبیِ تیره و پنجره‌ای قدی که رو به جنگلِ برفی باز می‌شد.

چند روزی از اقامتم می‌گذشت. رایان، همچون سایه‌ای در عمارت حرکت می‌کرد. او کم‌حرف بود، اما حضورش همیشه حس می‌شد؛ بویِ سردِ جنگل که در فضایِ خانه می‌پیچید، صدایِ قدم‌هایِ سنگینش رویِ کف‌پوش‌هایِ چوبی وقتی در نیمه‌شب در حالِ گشت‌زنی بود.

آن شب، ماهِ کامل بود. نورِ نقره‌ای و سردی که از پنجره به داخل می‌تابید، اتاق را به صحنه‌یِ یک فیلمِ سیاه و سفید تبدیل کرده بود. خوابم نمی‌برد. حسی از اضطرابِ مبهم در قفسه‌یِ سینه‌ام می‌کوبید، انگار که بدنم پیش از عقلم خطری را حس کرده بود.

از تخت بیرون آمدم و به سمتِ پنجره رفتم. جنگل بیرونِ عمارت، زیرِ نورِ ماه، شبیه به توده‌ای از موجوداتِ سیاه و درهم‌تنیده به نظر می‌رسید. ناگهان صدایی شنیدم؛ صدایی شبیه به ناله‌ای بم و دردمند که از اعماقِ حیاطِ پشتی می‌آمد.

قلبم به تپش افتاد. کنجکاوی بر ترس غلبه کرد. شالم را دورِ شانه‌هایم پیچیدم و از اتاق بیرون زدم. عمارت در خاموشیِ مطلق بود. از پله‌هایِ مارپیچِ سنگی پایین رفتم، صدایِ نفس‌هایِ خودم تنها چیزی بود که سکوتِ عمارت را می‌شکست.

درِ پشتیِ عمارت کمی باز بود. سوزِ سرمایِ بیرون صورتم را تازیانه زد، اما بی‌توجه به آن، به سمتِ منبعِ صدا رفتم. در میانِ انبوهِ درختانِ کاج، مردی را دیدم که بر زمین زانو زده بود.

رایان بود.

او شنلش را از تن درآورده بود و پیراهنِ سفیدش در نورِ ماه به سرخی می‌زد... نه، سرخی نبود. عرق بود که بر تنش نشسته بود. او با دست‌هایِ گره‌کرده به زمین فشار می‌آورد، انگار که سعی داشت با تمامِ وجودش خودش را رویِ زمین نگه دارد. صدایِ ناله‌اش حالا به صدایِ خرخری بم تبدیل شده بود که لرزه بر اندامم انداخت.

«رایان؟» صدایش زدم، لرزان و آرام.

او با حرکتی تند سرش را بالا آورد. چشمانِ عسلی‌اش، حالا کاملاً تغییر کرده بودند؛ آن‌ها به رنگِ زردِ درخشان و وحشی درآمده بودند، مثلِ دو شعله‌یِ سوزان در دلِ تاریکی. وقتی به من نگاه کرد، در نگاهش دردِ عمیقی بود، نه خشم، بلکه تقاضایِ عاجزانه برایِ رفتن.

«دور شو...» صدایش آن‌قدر غیرانسانی بود که ترسِ واقعی را در وجودم حس کردم. «سارا، همین حالا... برو!»

او دوباره به زمین چنگ زد و من دیدم که چگونه پوستِ دستش زیرِ فشارِ عضلاتش تغییر می‌کند، انگار که چیزی در زیرِ پوستش در حالِ رشد و دگرگونی است. پنجه‌هایش... ناخن‌هایش بلندتر می‌شدند و صدایی مثلِ شکستنِ استخوان در فضایِ سردِ جنگل پیچید.

من میخکوب شده بودم. ترس، پاهایم را به زمین دوخته بود، اما در عینِ حال، حسی از شفقت قلبم را مچاله کرد. او داشت خودش را می‌کشت تا به من آسیب نزند.

«تو... تو گرگینه‌ای؟» زمزمه کردم، اما او دیگر صدایی نمی‌شنید. سرش را به سمتِ ماهِ کامل بلند کرد و زوزه‌ای سر داد که کلِ جنگل را به لرزه درآورد؛ زوزه‌ای که در آن، تنهاییِ ابدیِ یک روحِ اسیر موج می‌زد.

(ترجمه شده از ...)

### The Curse of the Snow Mansion (Part 2: Whispers of the Moon)

The nights at Blackwood were different from anywhere else. Here, silence was a living creature that crawled through the long corridors of the mansion. My room was on the second floor—a room with dark wooden walls and a floor-to-ceiling window that looked out onto the snowy forest.

A few days had passed since I arrived. Ryan moved through the mansion like a shadow. He was a man of few words, but his presence was always felt; the cold scent of the forest that lingered in the air, the sound of his heavy footsteps on the floorboards as he patrolled in the dead of night.

That night, the moon was full. The cold, silver light streaming through the window turned the room into a scene from a black-and-white film. I couldn’t sleep. A sense of vague anxiety pounded in my chest, as if my body had sensed danger before my mind could.

I climbed out of bed and walked toward the window. The forest outside, under the moonlight, looked like a mass of entangled black creatures. Suddenly, I heard a sound—a low, pained groan coming from the depths of the backyard.

My heart began to race. Curiosity overcame fear. I wrapped my shawl around my shoulders and stepped out of the room. The mansion was in absolute silence. I walked down the winding stone stairs, the sound of my own breathing the only thing breaking the stillness.

The back door of the mansion was ajar. The bite of the cold outside lashed at my face, but ignoring it, I walked toward the source of the sound. Amidst the thick pine trees, I saw a man kneeling on the ground.

It was Ryan.

He had cast off his cloak, and his white shirt caught the moonlight, appearing stained with sweat... or something else. He was pressing his hands into the earth, as if trying to anchor himself with all his might. His moan had now turned into a low, guttural growl that sent shivers down my spine.

"Ryan?" I called out, my voice trembling and soft.

He snapped his head up with a violent motion. His honey-colored eyes had completely changed; they were now a glowing, wild yellow, like two burning flames in the dark. When he looked at me, there was a deep pain in his gaze—not anger, but a desperate plea for me to leave.

"Stay away..." His voice was so inhuman that I felt true terror in my core. "Sara, go... right now!"

He clawed at the ground again, and I saw how the skin on his hands shifted under the strain of his muscles, as if something were growing and changing beneath. His claws... his nails were lengthening, and the sound of breaking bone echoed through the cold forest.

I was frozen. Fear had rooted me to the spot, but at the same time, a sense of compassion crushed my heart. He was tearing himself apart to keep from hurting me.

"You... you are a werewolf?" I whispered, but he could no longer hear me. He lifted his head toward the full moon and let out a howl that shook the entire forest—a howl in which the eternal loneliness of a captured soul resonated.

برای بخش بعدی آماده باشید.

امیدوارم لذت برده باشید♡

موجود زندهماه
۴
۰
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید