ویرگول
ورودثبت نام
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

نفرین عمارت برفی{بخش اول: زمستان ابدی}

هوا آنقدر سرد بود که هر نفس، مثلِ تیغه‌یِ کوچکی از یخ در ریه‌هایم می‌کرید. برف‌ها در کوهستانِ «نورث‌هال» بی‌رحم بودند؛ آن‌ها فقط نمی‌باریدند، بلکه با لایه‌ای ضخیم و سنگین، هر آنچه را که در مسیرشان بود، دفن و محو می‌کردند. من، سارا، در حالی که چمدانِ کوچکم در دست بود و لرزِ لایه‌هایِ پالتویِ پشمی‌ام به مغزم می‌رسید، در برابرِ دروازه‌هایِ آهنی و عظیمِ عمارت ایستاده بودم.

عمارتِ «بلک‌ووود» شبیه به یک هیولایِ عظیم و سیاه بود که در میانِ سفیدِ بی‌انتها، از زمین بیرون زده بود. دیوارهایِ سنگی و تیره‌ی آن، زیرِ بارانِ یخ‌زده، سیاه و براق به نظر می‌رسیدند و پنجره‌هایِ بلند و باریکِ آن، شبیه به چشم‌هایی بودند که در تاریکیِ شب، به هر رهگذری خیره می‌مانند.

«باید همین‌جا باشی...» با خودم زمزمه کردم. صدایم در میانِ غرشِ باد گم شد.

درِ سنگینِ چوبیِ اصلی، با ضربه‌یِ دست‌هایِ من، با صدایی بم و ممتد باز شد. درِ ورودی، گرم بود؛ بویِ چوبِ سوخته و خاکِ کهنه، فضایِ سالنِ بزرگ را پر کرده بود. اما در میانِ آن گرما، حسی از تنهایی و سکوتِ سنگین وجود داشت. انگار زمان در این عمارت، متوقف شده بود.

«آیا کسی اینجا هست؟» صدایم در سالن پیچید و بازگشت.

سایه‌ای از انتهایِ راهرو، از میانِ نورِ کمِ شومینه‌یِ دوردست، حرکت کرد. من نفسم را حبس کردم. او نزدیک می‌شد. قدبلند، با شانه‌هایی پهن که زیرِ یک شنلِ پوستِ سنگین پنهان شده بود. صورتش در سایه‌ها گم بود، اما وقتی به نور رسید، دیدم که چشمانش... چشمانش به رنگِ عسلیِ تیره و بسیار تیز بودند، انگار که نه تنها من را، بلکه تمامِ وجودم را می‌دیدند.

«سارا...» نامم را به شکلی گفت که انگار طعمِ یک راز را می‌چشد. «دیر رسیدی. برف‌ها راه را بسته‌اند.»

صدایش بم و خش‌دار بود، مثلِ صدایِ برخوردِ سنگ‌هایِ رودخانه در زیرِ جریانِ آب. من سعی کردم لرزشم را پنهان کنم. «من... من وارثِ این ملک هستم. قرار بود اینجا باشم.»

او یک قدم جلوتر آمد. من می‌توانستم بویِ جنگل را از او حس کنم؛ بویِ صنوبر، خاکِ نمناک و چیزی وحشی‌تر که نمی‌توانستم نامش را ببرم. او چشمانش را ریز کرد و نگاهش رویِ دستانِ من که از سرما می‌لرزید، ثابت ماند. برای یک لحظه، حس کردم نگاهش مثلِ گرمایِ یک شعله، پوستِ یخ‌زده‌یِ من را می‌سوزاند.

«من رایان هستم. نگهبانِ این مکان. وظیفه‌یِ من این است که از عمارت محافظت کنم... و از تو.»

او کلمه‌یِ «محافظت» را طوری ادا کرد که انگار در موردِ یک موجودِ خطرناک صحبت می‌کند. در آن لحظه،

فهمیدم که این عمارت فقط یک ساختمان نیست؛ این مکان، یک قفس است. و رایان، هم زندانیِ این قفس است و هم نگهبانِ آن.

(ترجمه شده از ...)

### The Curse of the Snow Mansion (Part 1)

The air was so cold that every breath felt like a tiny blade of ice slicing through my lungs. The snow in the North Hall mountains was ruthless; it didn’t just fall, it buried and erased everything in its path. I, Sara, stood before the massive iron gates of the mansion, my small suitcase in hand, my shivering reaching my very bones beneath layers of wool.

Blackwood Mansion looked like a colossal black monster that had sprouted from the earth amidst the endless white. Its dark, stone walls glistened under the freezing rain, and its tall, narrow windows resembled eyes staring at any passerby in the darkness of night.

"You must be here..." I whispered to myself. My voice was swallowed by the roar of the wind.

The heavy main wooden door creaked open with a deep, lingering sound under my touch. The foyer was warm; the scent of burning wood and ancient earth filled the vast hall. But within that warmth, there was a sense of profound loneliness and silence. It was as if time had frozen in this mansion.

"Is anyone here?" My voice echoed in the hall and returned.

A shadow moved from the end of the corridor, through the dim light of a distant fireplace. I held my breath. He was approaching. Tall, with broad shoulders hidden beneath a heavy fur cloak. His face was lost in the shadows, but as he reached the light, I saw his eyes... they were a deep, sharp amber, as if they were seeing not just me, but my entire soul.

"Sara..." He said my name as if tasting a secret. "You're late. The snow has blocked the paths."

His voice was deep and raspy, like stones grinding under a river current. I tried to hide my trembling. "I... I am the heir to this estate. I was supposed to be here."

He stepped closer. I could smell the forest on him; the scent of pine, damp soil, and something wilder that I couldn't name. He narrowed his eyes, his gaze fixed on my freezing, trembling hands. For a moment, I felt his stare burning my frozen skin like the heat of a flame.

"I am Ryan. The guardian of this place. My duty is to protect this mansion... and you."

He uttered the word "protect" as if talking about something dangerous. In that moment, I understood that this mansion wasn't just a building; this place was a cage. And Ryan was both its prisoner and its guardian.

برای بخش بعدی آماده باشید.

۰
۰
سرزمین ترجمه های من
سرزمین ترجمه های من
«میانِ فرمول‌های زیست‌شناسی و جملاتِ ادبی در حرکت‌ام. دانش‌آموز علوم تجربی هستم و اینجا کلمات را ترجمه می‌کنم تا پلی باشم بین زبان‌ها و اندیشه‌ها. به دنیای من خوش آمدید.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید