
در دلِ آسمان، جایی که نقشههایِ جغرافیدانان به پایان میرسند، شهرِ شناورِ آرکادیا روی موجهایِ نقرهفامِ اقیانوس ایستاده بود؛ شهری که بر ستونهایِ سنگی و طنابهایِ زرین معلق بود و کانالهایش جایِ خیابانها را گرفته بودند. اما آرکادیا تنها به این معلق بودن شناخته نمیشد. آرکادیا، شهرِ نقابها بود.
قانونِ کهنِ شهر، از بیش از یک قرن پیش، چنین مقرر کرده بود: *«هر شهروندِ آرکادیا، از طلوع تا غروب و از غروب تا طلوع، باید نقاب بر چهره داشته باشد.»* کسی که نقاب نداشت، «بیچهره» خوانده میشد و از کانالها و بازارها رانده میشد. دوکِ آرکادیا، فرمانروایِ شهر، میگفت نقابها صلح میآورند؛ چرا که انسانی که چهرهاش پنهان است، دشمن ندارد و حسادت نمیکند. اما در دلِ مردم، ترسی کهن نشسته بود: نقابها دروغ نمیپوشانند... نقابها خودشان دروغاند.
در محلهیِ کانالِ هفتم، در انتهایِ کوچهای تنگ که فانوسهایِش همیشه نیمهجان میسوختند، کارگاهِ جولیان، استادِ نقابسازی، قرار داشت. جولیان مردی بود میانسال با دستانی که میگفتند از چوبهایِ جاندار نقش برمیکشند. او با هیچکس کاری نداشت، اما در تمامِ شهر به او مراجعه میکردند: از عروسهایِ جوان که میخواستند روزِ عروسیشان نقابی بینقص داشته باشند، تا تاجرانِ پیر که نقابِ عزایِ همسرشان را سفارش میدادند.
جولیان را نکتهای نادر شهرت بود؛ چیزی که او را از همهیِ نقابسازانِ آرکادیا جدا میکرد: او ادعا میکرد نیتِ پشتِ نقاب را میبیند. وقتی کسی سفارشی میداد، جولیان لحظهای در چشمانِ او خیره میشد و میگفت: «این نقاب برایِ شادی نیست. برایِ فرار است.» و همیشه درست از آب درمیآمد. مردم میگفتند او در جوانی شاگردِ نقابسازِ دربار بوده و رازهایی دیده که چشمانش را برایِ همیشه به گونهای دیگر باز کرده است.
در شبی از شبهایِ فصلِ باران، زنگِ درِ کارگاه به صدا درآمد. جولیان در را باز کرد و زنی را دید که در باران ایستاده بود؛ زنی با ردایِ خاکستری و نقابی از آبنوس با حکاکیهایی شبیه به اشکِ شبنم. زن در را بست و بدونِ مقدمه گفت:
«من النا هستم. از بازماندگانِ خاندانِ نقره.»
جولیان سکوت کرد. نامِ خاندانِ نقره در آرکادیا نامِ مردهها بود — خاندانی باشکوه که بیست سال پیش، در شبی مهآلود، در یک شورشِ مرموز ناپدید شدند؛ نه جنازهای، نه بازماندهای. تنها چیزی که از آنها ماند، خانهیِ بهبستهیِ شان بر کانالِ سوم بود.
النا ادامه داد: «دوکِ آرکادیا نقشهای شوم در سر میپرورد. در شبِ بالماسکهیِ بزرگ — که سه هفته دیگر است — قصد دارد سدِ اصلیِ شهر را بشکافد. آرکادیا غرق میشود... و ثروتش، پیش از آنکه موجها ببلعدش، از کانالها بیرون کشیده خواهد شد.»
«چرا باید باورت کنم؟» جولیان پرسید.
النا نقابِ آبنوسش را کنار زد، بیآنکه چهرهاش را کامل نشان دهد، و پاسخ داد: «چون تو استادِ دیدنِ نیتی. و من نقابی میخواهم که بتواند نیاتِ او را برایِ همهیِ شهر آشکار کند. من نقابِ حقیقت میخواهم.»
(ترجمه شده از ...)
Chapter 1: The City of Veils
Arcadia was a city suspended between the clouds and the crushing depths of the sea. It was a marvel of engineering, yet a prison of glass and steel. The law was absolute: no citizen shall show their face. Masks were not merely fashion; they were mandated by the Duke to "maintain order and harmony." But beneath the masks, the city was suffocating.
Elana, the last survivor of the House of Silver, walked the rain-slicked streets. She knew the truth that the Duke sought to hide: the city’s foundations were rotting, and the Duke planned to submerge Arcadia to escape the consequences of his own ruinous reign.
منتظر فصل بعدی باشد امیدوارم خوشتون بیاد♡