
نقابِ حقیقت، جولیان میگفت، با هیچ مادهای در بازارِ آرکادیا ساخته نمیشود. دو چیز لازم بود:
نخست، چوبِ قلبِ درختِ کهن — درختی سرسخت و پیر که بر جزیرهیِ متروکهیِ «شانهیِ غول» در شمالِ شهر میروید. جولیان با قایقِ کوچکِ کارگاهش به آنجا رفت، میانِ مه و مرغانِ دریاییِ سفید. درختِ کهن، که پوستش از نقشهایِ کهنالگویِ مواج پوشیده بود، به روی او شاخهای نداد؛ تا اینکه جولیان به جایِ بریدن، دستش را بر تنه گذاشت و روایتی گفت: روایتِ شهری که میخواست دیگر دروغ نپوشد. شاخهای زرینرنگ، با صدایی مانندِ آواز، از درخت جدا شد.
دوم، کهربایِ سیاه — تنها در گردنبندِ خانوادگیِ النا یافت میشد، میراثِ خاندانِ نقره. النا گردنبند را به جولیان داد و گفت: «چشمانِ مادرم گفته بود، این سنگ روزی حقیقت را سنگینتر از هر تاجی میکند.»
در طولِ ساخت، چیزی در جولیان بیدار شد. هر بار که میخواست حکاکیهایِ نقاب را بکَند، خاطرهای از دورانِ شاگردیاش در دربار به یادش میآمد: سالنِ بلندِ نقابسازیِ دربار، استادِ پیرش که میگفت *«نقاب، آینه است، نه سپر»*... و شبی که از دربار گریخت. و در میانِ این خاطرهها، تصویری از چهرهای آشنا — زنی جوان از خاندانِ نقره که سالها پیش در دربار میدیدش. جولیان نگاهی به النا انداخت و چیزی در دلش زمزمه کرد: این پیوند، تصادفی نیست.
در سحرگاهِ آخرینِ روز، نقاب کامل شد: چهرهای از چوبِ زرین که در آن، کهربایِ سیاه به شکلِ خورشیدِ در حالِ غروب بر اقیانوس نشانده شده بود. اما اگر کسی آن را زیرِ نورِ شمع میچرخاند، در عمقِ سنگ، سایههایی میدید — مثلِ ارواحی که منتظرند تا بگویند.
النا نقشبندیِ شبِ بالماسکه را کشید: جولیان با نقشِ تاجرِ نقاب، نقابِ حقیقت را به دستِ خودِ دوک میرساند — چرا که طلسمِ کهربا تنها وقتی بیدار میشد که دوک، از سرِ طمعِ خودش، نقاب را بر چهره بزند. و النا، از بالکنِ تالار، با آتشبازیِ سرخ، به مردمِ کانالها علامتِ قیام میداد.
سه شب بعد، ناقوسهایِ قصر طنینانداز شدند: بالماسکهیِ بزرگ آغاز میشد.
(ترجمه شده از ...)
Chapter 2: The Maskmaker’s Workshop
Elana sought out Julian, the city’s most skilled maskmaker. His workshop was a sanctuary of wood shavings, intricate carvings, and the faint scent of varnish. She didn't want a mask to hide her face; she wanted a weapon.
"I need the Mask of Truth," she whispered, laying a shard of ancient, pulsating black amber on his table. "It must be beautiful enough to tempt a tyrant, and sharp enough to expose his soul."
Julian worked for three sleepless days and nights. He used the ancient wood from the city’s original foundation and set the black amber into the eye sockets. The mask felt heavy, cold, and somehow alive.
برای ادامه داستان آماده باشید امیدوارم از این بخش هم لذت برده باشید♡