ما اغلب ترس را به عنوان یک دشمن میبینیم؛ موجودی که مانع حرکت ما میشود. اما اگر عمیقتر بنگریم، ترس نه یک مانع، بلکه یک پوشش است.
ترس، معماری است که ما برای پنهان کردن حقیقت خود ساختهایم. ما در لایههای ضخیم اضطراب، تردید و پردهکشیهای ذهنی زندگی میکنیم،
تا شاید روزی مجبور نشویم با آن حقیقت عریان و بیدفاع روبرو شویم که در زیر این پوشش ها در حالی نفس کشیدن است که در زیر این پوشش ها در حالی نفس کشید است ترس در اعماق وجود ما رشد کرده
با تمام کاستی هایش قدرت کاذب به انسان می دهد قدرت پنهانش ان هویت نامعلوم و بی نام و نشان انسان را پر میکند و یک سپر میسازد در برابر جهان ناشناخته و ترسناک انسان وقتی چشم به جهان باز میکند با ناشناخته ها روبه رو میشود که هر مکان و شرایط ان برایش جالب و عجیبی است چون از آغوش امن دنیای شناخته شده بیرون آمده دچار ترس میشود و این ترس مقدمه ی وحشت و نگرانی میشود
انسان یک بار زندگی میکند اما صد بار می میرد جهانی که صد بار او را میبلعد خود را بی پناه و مظلوم میبیند در بزرگسالان هم همینطور هست اما گسترده تر و انسان از تجارت و ذهن متفکر خود میتواند استفاده کند ولی کودک نه
وقتی انسان با زمان رشد کرد این پرده کثیف و نفر انگیز چشم ها و گوش های انسان را میپوشاند و این خیلی بی رحمانه است در انسان ها متفاوت است گاهی طناب کمال گرایی هست که بر گردنم ان چسبیده و ما را به جنون می سپارد گاهی شمشیر تیغ و برنده کمال گرایی است و گاهی دره عمیق و دلهره اور انزواست.
انسان فقط دنبال پناه گرفتن و فرار است کاملا حق دارد انسان شدت را حس کرده که او را خلع سلاح کرد و او را به مرز جنون و دیوانگی میکشاند و او را سر میبرد اما این طور نیست ترس را اشتباه تعریف کردند ان ناخوداگاه که شاخه های درخت ترس را گسترش و با ابهت کرده ، نترسید و رها کنید پرنده ای باشند که بالا گشوده و از اسمان بر دنیای نا چیز و بسیار کوچک پرواز عمیق میکند بالهای سفر را ازاد کنید حتی شده یک روز با آرامش جنس ترس را بشناسید تا بحال نشده از موضوعی ترسیده باشید بعد به نظرتان احمقانه بوده باشد ؟
به بعد ان شرایط که مثل طناب دار بر گردنتان افتاده فکر کنید ان طناب را ولی کنید دنیا جای ترسناک نیست اگر با آرامش و عمیق تصمیم بگیرید جاده های خاکی برایتان اسفالت تمیز و نو مثل دریای زلال و شفاف میشود بعضی موقعیت ها شرایط ماندن را ندارد پس رها کنید بعضی انسان ها را رها کنید خودتان را در شرایط الگوریتمی پیچیده گیر نندازید تعمل کنیم
راهکار :
یک نوشتن بر روی کاغذ بی جان شما را رها میسازد
از دیدگاه عقاب به موضوع کوچک نگاه کنید شما قدرتمند
تر از ان چیزی هستند که تصور میکنید
افکارتان را به اب روان بسیارید
خواب عمیق و گوارا را با عمق ان تجربه کنید
از ترس ها و اشتباهات ان بگویید نیارید ان طناب ترس
دنیای شما را تیره و تار کند
با انسان ها برنامه بریزید دنیا پر از انسان هایی هست که
ارزوی دیدن شما را در قلب خود حبس کرده اند
اگر رفتن و اگر گفتن و انجام دادن کاری صلاح نیست شما
مجبور به انجام ان نیستید مثل عقاب اوج بگیرید و
فراموش کنید
سرزنش نکنید شما بهترین کار را در ان لحظه انجام دادید
ترس عمق شما را می بلعد پس شما اول طناب رهایی را
پیدا کنید .زیاد اوج نگیرید زیاد ترس را رها نکنید ترس
موجب شکوفایی زمان های گم شده میشود اگر ترس نبود
انسان های اولیه از حیوان های وحشی و درنده پا به فرار
نمیگزاشتند و ما در خیال انسان های در حال مرگ
میبودیم.
ادامه ی مطالب