سیاهیِ نور...
در نقطه‌ای ایستادم که دیگه نمی‌تونم از آدم‌ها گله کنم. دیگه انگشتی برای نشونه رفتن به سمتشون ندارم. بزرگ‌ترین ترسم هم دیگه خطا و گناه اونا نیست؛ بزرگ‌ترین ترسم اینه که کسی رو قضاوت کنم.
از وقتی که سروکله‌ی یه نور گرم توی وجودم پیدا شده...
اما نور خوشایندی نیست. هر کاری کردم که بیرونش کنم، به رشد کردن ادامه داد؛ تا جایی که چیزی نمونده تمام وجودم رو بگیره.
دیشب خواستم بهش بگم: فرار کردن بسه، بیرون کردنت بسه. بیا، دردت به جونم، بهم بگو اینجا چیکار می‌کنی؟ توی وجود منی، از من چی می‌خوای؟
اما اون این‌قدر زخمیه که اصلاً باهام حرف نمی‌زنه. انگار فقط می‌خواد بمونه.
منم فقط بهش گفتم: بمون.
خیلی درد داره، ها...
برای منی که این نور تاریک رو توی وجود دیگران می‌دیدم، براشون تأسف می‌خوردم و قاطعانه فکر می‌کردم هیچ‌وقت توی وجود من پیدا نمی‌شه، خیلی درد داره که حالا با نور تاریک خودم روبه‌رو بشم.
خیلی درد داره که نور تاریک خودمو بغل بگیرم.
راستی، از بغل گرفتنش گفتم... واقعاً می‌تونم بغلش بگیرم؟
حتی نمی‌دونم دقیقاً چه چیزی رو باید بغل بگیرم. فقط می‌دونم اگه کنار خودم نگهش ندارم، می‌ره و به دیگران آسیب می‌زنه. تا وقتی که من نپذیرمش، هیچ خونه‌ای برای رفتن نداره.
ببین نور من، من کامل نیستم‌ها... عاقل که اصلاً نیستم، خودت هم می‌دونی.
شاید اصلاً برای همینه که توی وجودم هستی و حالا اینجایی، پیش من.
من صادقانه نمی‌دونم باید چیکار کنم. بیا یه مدت با هم بسازیم، به هم زمان بدیم. فعلاً فقط همدیگه رو بغل کنیم.
بعد قول بده که باهام حرف بزنی، باشه؟
بعدش فکرهامونو می‌ریزیم روی هم؛ شاید هم قلبامون بتونن یک راه چاره پیدا کنند
فائزه لطف الهی :)
فائزه لطف الهی بتونن یک راه چاه چاره پیدا کنن...
