نوشته هر چی دوست داری بنویس. واقعا؟ اگه هر چی دوست دارم بنویسم، میشه آخرین شبی که روی فرش دراز کشیده و پاهام روی هم، روی کاغذ دیواری رو به بالا دراز کردم تا کمی خون بیشتر به پارکینگ مغزم برسه. خودرو های زیادی اونجا پارک شدن. جاهای زیادی نرفتم. به قرار های زیادی رسیدگی نکردم. من مشاغل زیادی رو تجربه کردم و الان طراح و سازنده سنگ عقیق هستم. کجا؟ انباری خونه پدری. آره پول ندارم جایی رو اجاره کنم. توانایی آموزش هم دارم ولی مکان رو ندارم. ولش کن! می خواستم بگم ۳ سال پیش که عضو گروهی از نویسندگان بودم، رئیس مون بعد از مدتی رفاقت با من و رفتن به کافی شاپ یا داغ نوش کبود فروشی(همین الان به فکرم رسید اسم کافی شاپ رو این انتخاب کنم.(اسم نیمه مزخرف) پول داغ نوشای تیره رو هم خودم می دادم و رئیس بعدش یک سیگار می کشید و ریه ام رو پر از مه مسموم می کرد!
در آخرین و سومین ملاقات گفت خدایی وجود نداره. همه چی کشک هست. یهو دیدم دور چشماش حلقه سیاهی ایجاد شد. سکته بدی زدم ولی تحمل کردم. خیلی ترسیده بودم و خدا خدا می کردم حرف هاش تموم بشه. من آدم پر حرفی هستم اما اون از سلاطین بی بدیل بود و هست. من نوکرش هم نبودم! خوب این جا بود که ارتباط ما در حال ریش ریش شدن بود. خط قرمز من خداست. من عاشق نماز هستم. شاید ظاهرم غلط انداز باشه و همه منو برای کلاه برداری، یک آدم درجه یک می بینند ولی آخرش صورتشون سرخ میشه از خجالت بی پایان! چون نمی دونن من چشم سومم فعال هست. ذهن شون رو خط به خط می خونم. راستی من دو سه کتاب داستان کوتاه نوشتم و چاپ شده ولی چاپ سراسری نیست. چون سرمایه نداشتم در حد چند جلد چاپ شد. کسی حامی نیست و اگرم باشه کل منفعت رو خودش می خواد. نویسندگی رو دوست نداشتم عاشقش بودم ولی من ساکن شهری کوچک هستم و امکانات در حد صفر هست. آشنایی هم ندارم. خیلی اوقات حروف الفبای فارسی رو در ذهنم سرکوب می کنم. دلم برای نوشتن تنگ شده. تو این اوضاع عجیب، گرونی کاغذ و چاپ و دستمزد! واقعا نمیشه نوشت. نویسندگی خیلی خوب و جذاب هست اما باید پول داشت تا اثر چاپ و تکثیر بشه. لعنت به مخترع پول و کاغذ. کاش مثل قدیم میشد، بجای پول، تخم مرغ محلی از مرغ هامون برای ناشر می بردم. یا نون گرم می پختم. قدیما خیلی خوب بود. معامله کالا به کالا. یک روزی که شب میشه، من سحرش، طلوع می کنم و خواب رو از سر شیاطین و دار و دسته اش می پرونم. قول میدم. راستی یادم رفت بگم من شبه آدم هستم. یک آندرومدایی که مادرش پلیدین هست ولی پدرش انسان اما خودم در آندرومدا تا ۲ سالگی زندگی کردم و به دلایل امنیتی که الان حوصله ندارم شرح بدم، با یک کپسول زیستی به زمین با سرعت در حد پلک زدن ارسال شدم. حالا کی منو ارسال کرد؟ مادر ۳.۵ متری ایم در حال اشک ریختن مثل ابر بهار! دلم براش تنگ شده. شروع ماموریت من نزدیکه، با مرگ ترامپ و نابودی اسراییل. زمانی که ابر شرور اعظم قد می کشه ما ها به منجی عالم بشریت، حضرت قائم ع کمک می کنیم. ما اسلحه خاص و ویژه ای داریم که بمب اتم یک شوخی بیمزه هست در مقایسه با اون. یک تکنولوژی عقب افتاده به نام بمب اتم. اسلحه ما کوه رو بدون آسیب به محیط زیست مثل کیک تولد به دو نیم تقسیم می کنه. خوب بیشتر نمیگم تا کمی کنجکاو بشید. فردا انباری منزل پدر زمینی ام رو حسابی تمیز و مرتب می کنم و به پایان می رسونم. کف و دیوار سرامیک سفید هست. روی زمین فرش پهن می کنم. یک مبل دو نفره و میز چوبی. انتها ۲ پشتی ایرانی گذاشتم. یک ميز فلزی بی رنگ، انتها هست که آکواریوم کوچکی با ۲ماهی دم شمشیری و زیر میز یک گرمکن نان قرار دادم. میز کار، در وسط اتاق هست و جنسش چوبی و به رنگ نارنجی. یک پرژکتور روی دیوار نصب کردم که نور زرد خورشیدی تولید می کنه تا حس زندگی بده. آخه اونجا انباری هست و فاقد پنجره. هوا مرطوب هست. من طرفدار عدالت و حقیقت هستم. چه خورشتی شد نوشته های امشبم! فکر کنم آخرش دل درد بگیرید مگر این که کمی حافظ بخونید به عنوان کیسه آب گرم!!!
آدمهای روی زمین همشون خوب نیستند. عاشق کلاه برداری و دروغ هستند. عده کمی مثل شما فقط دنبال حقیقت هستند و متفاوت. ما در آندرومدا هیچ کس رو نمی کشتیم مثل زمین! ما موجودات خطا کار رو طرد می کردیم و خودش از تنهایی تنبیه میشد یا در تنهایی می مرد یا مجبور به مهاجرت میشد. هیچ فقیری یا دل شکسته ای بین ما نبود. راستی، ولش کن شايد بعدا بگم اونجا چطوریه، شاید. شاید دوست نداشته باشید. بعدا معلوم میشه. دوستتون دارم مردم کل دنیا. راستی اسم فرازمینی من آلیستر هست. معنی آلیستر رو به قول خودتون، گوگل کنید در می یابین.😇
این بنویسم یا انتخاب کنم.این بنویسم).