
خودآگاهی یعنی بتونی خودت رو ببینی و متوجه چیزی که درونت میگذره بشی؛ بدون اینکه سریع قضاوتش کنی.
بدونی: چه احساسی داری؟ چه فکری توی ذهنت میگذره؟ چه چیزی باعث این احساس یا واکنش شده؟ چه نیازی پشت این احساس وجود داره؟ و رفتار تو در پاسخ به این شرایط چیه؟
مثلاً ممکنه کسی حرفی بهت بزنه و تو ناگهان عصبانی بشی.
خودآگاهی یعنی قبل از اینکه واکنش نشون بدی، بتونی مکث کنی و متوجه بشی:
«من الان عصبانیام.»
«حرفش باعث شد احساس کنم نادیده گرفته شدم.»
«الان دلم میخواد از خودم دفاع کنم.»
همین چند لحظه توجه، میتونه بین احساس کردن و واکنش نشان دادن فاصله ایجاد کنه.
خودآگاهی یعنی شناختن خودت در لحظه؛
نه برای اینکه خودت رو سرزنش کنی،
بلکه برای اینکه انتخابهای آگاهانهتری داشته باشی.
قرار نیست یکشبه خودت رو کامل بشناسی.
🌱 قدم اول فقط اینه: خودت رو ببین.
در پستهای بعدی، قدمبهقدم یاد میگیریم چطور احساسات، افکار، نیازها، محرک ها و الگو های رفتاری خودمون رو بهتر بشناسیم.