ساحل نوشته بود (به ظرفیت مغز بیچارهات هم فکر کن)
من هم به این تیتر اضافه میکنم که به زمان محدودات هم فکر کن. این را به خودم میگویم.
به قول مادرم: "یک دل دارم زیبا، که هر چی میبینه میخوااا"
حال حکایت من است.
اول از همه بگویم که نمیخواهم فاز مشغله و پر کاری بردارم. از اینکار بشدت بدم میآید.
فقط علاقمندیهای بسیاری دارم و میدانم که توان و زمان محدودی دارم و برای رسیدن به تمام اینها عمری دگر بباید.
پس چاره چیست؟
راستش نمیدانم.
طی این سالها با هزار زحمت توانستم از موسیقی و نقاشی دل بکنم. تو گویی انگار قطع عضو شدم. اما راهی به غیر از این نداشتم. نمیشد، زمان محدود است و کارها بسیار...
هنوز چیزهایی هستند که یا باید موکول به بعد(که نمیدانم آن بعد یعنی کِی!) بشوند. یا بکل قیدشان را از بیخ بزنم.
آخ که چه دردی دارد این قید زدن.
به هر حال فرصتی ندارم و باید تصمیمم را بگیرم. نمیشود تا آخر عمر اینطور یک لنگه پا ایستاد.
کاش تصمیم درستی بگیرم.

۳۱ فروردین ۴۰۴