این روزها یک ترس بسیار بزرگ دارم که زمان« حالم» را فلج کردهاست. ترس اینکه در پیری تنها و بیپول و مریض شوم و با این تنهایی مدیدی که دارم کسی نباشد که از من مراقبت کند یا تنهاییام را پر کند. دوست دارم این ترس را بشکافم و بررسی کنم.
میدانم که یک عامل این ترس ناشی از نزدیک شدن به میانسالی( من 39 سالهام) و وضعیت فعلی سلامت جسمی و میزان درآمد و حرفهی کاری متزلزلم است. اما در سطحی دیگر میتوانم بپرسم که این ترس چگونه بوجود آمده که نزدیک شدن به میانسالی آن را تشدید کردهاست؟ حقیقت این است که «خود» فعلیام مستعمل است و از عمر آن بیش از سیسال میگذرد. این «خود»در طول این چهل سال در واکنشی اُسمزی به جهان بیرون شکل گرفته و اوامر والدین و دنیای بیرون را درونی کرده است. این خود اصالت یا (authenticity) بسیار ضعیفی دارد. این خود براساس دنیایی که برای اکنون من شکل داده تصویری از تنهایی و رنج در آینده و پیری را در درونم منعکس کرده و من را دچار ترس و احساسات تباه نمودهاست. گزارهای که از این تصویر آینده به ذهن آدم متبادر میشود این است که با این وضع گذشته و حال آینده حتماً خراب است. میتوانم این گزاره را اینطور بازنویسی کنم که با ادامه دادن زندگی با این خود مستعمل و مجروح به آیندهي جالبی نخواهم رسید.
ما نیاز داریم «خود»ی اینقدر مستعمل را تعمیر کنیم و اشتباهات شناختی و الگوهایش را از طریق ( ژورنالنویسی و مدیتیشن و تمرین) کشف کنیم تا بتوانیم امکانات بیشماری را که در لحظهی حال مستتر است آزاد کنیم. در لحظهی تشخیص الگوهای این «خود» روی دیگر سکه( امکانات بیشمار لحظهی حال) پنهان است. بنابراین آیندهي متصور شدهی پر از رنج آیندهای اصیل نیست. بلکه حاصل ادامه دادن این خود مستعمل است.
در زندگی همه ما همینطور است. ما آینده ای وحشتناک را تصور می کنیم بدون اینکه بدانیم این ترس از آینده ناشی از رویدادهایی است که قبلاً رخ داده یا در گذشته رخ داده است. در واقع، از گذشته ما است که شواهدی برای آینده جمع آوری می کنیم. اگر گذشته به این شکل اتفاق نمی افتاد، ما آینده را تصور نمی کردیم. زیباترین چیز در مورد برنامه ریزی آینده این است که به معنای واقعی کلمه امکانات بی نهایت وجود دارد. مهم نیست که چگونه آن را برنامه ریزی کنیم، هرگز نمی توانیم آن را به طور کامل دقیقاً همانطور که اتفاق خواهد افتاد برنامه ریزی کنیم.
سوال اصلی این است «آیا اکنون شما خوب هستید؟ اگر اینطور نیست، نگران آینده نباشید. اول، بپذیرید که اکنون غیرقابل تحمل است.» ما باید برای ایجاد سلامت و رفاه در زمان حال تلاش کنیم. بی معنی است که نگران این باشیم که فردا چه چیزی به ارمغان خواهد آورد، در حالی که امروز از قبل سمی و غیرقابل تحمل است. دریافت این نکته این آغاز تولد دوباره و کاهش رنج است.
پ.ن: راهنمای من در این افکار کتاب زیر بوده
A Radical Awakening: Turn Pain into Power, Embrace Your Truth, Live Free Hardcover – May 18, 2021
