امسال خیلی از کتابهایم را هدیه کردم؛ کاری که اولش سخت به نظر میرسید، اما نتیجهاش واقعاً عالی بود. به یک اصل ساده رسیدم: کتابی که مدتهاست گوشهی کتابخانه مانده، نه خوانده میشود و نه به کار میآید، شاید دیگر کتابِ من نیست؛ ممکن است جای دیگری کسی واقعاً از آن لذت ببرد و بهره ببَرد.
بعد از این کار، اطرافم جمعوجورتر و ذهنم سبکتر شد. کتابخانهام کمتر شبیه انبارِ علاقههای قدیمی و پروژههای ناتمام است و بیشتر با زندگی امروز من نسبت دارد.
کتاب زیاد، گاهی آدم را وارد دنیایی موازی میکند: داشتنِ کتاب جای خواندن را میگیرد و خواندن جای زندگی را. حتی ممکن است پشت انبوه دانستهها سنگر بگیریم؛ نقد را نشنویم و بهجای تغییرکردن، فقط بیشتر بدانیم و بیشتر حرف بزنیم.
خلوتکردن کتابخانه ضدِ کتاب و دانش نیست؛ انتخابِ آگاهانه است. چند کتابِ زنده که واقعاً میخوانیم، به آنها برمیگردیم و در زندگیمان اثر میگذارند، از صدها کتابِ خاکخورده ارزشمندترند.
زندگی بیشتر دیده شود، و هم دانستن بهچراغ راه باشد.