در شهری یا بهتر است بگویم در دنیای زندگی می کنم و نفس می کشم که ادم هایی هم در ان زندگی می کنند ونفس می کشند که همچون خود من دریایی از خواسته ها ارزو های خود رو در ذهن حمل می کنند
اروزو هایی که گاه انقدر زیاد می شود که میشورد ومی برد هرچه که ارزو نیست را.به خودت می ایی و بینی که دیگر هیچ نداری جز ارزو.
با این حال بازهم در سراسر روز پوسته ومرتب بارانی مهیب وسیل اسا میریزد توی این دریا هر ان کوچکتر می کند خشکی باقی مانده اش را .
انگار انسان که پیر تر میشود این باران شدتش بیشتر می شود برای عمر کوتاه باقی مانده.
انقدر گاهی این دریا بزرگ می شود که دیگر نگاه می کنی و بینی که هر چه هست فقط ارزو ست انگار هیچ چیز غیر از این نداری.
وای بعضی وفت ها انگار خشکسالی میاد انگار دیگر هیچ چیز نمی خواهی از این دنیا وتهی می شوی از هرچه خواسته ،خفه می شوی از داشته های اندکت و می خواهی از انها هم دل بکنی و اصلا هیچ چیز نداشته باشی.
همه ما ادم ها تلاش می کنیم تا حداقل اندکی از این اقیانوس بی پایان را تبدیل کنیم به جزیره ای برای خودمون جزیره ای که وجود داشته باشد ودل ببندیم به ان
ولی باز انگار حق بعضی ها نیست که حتی قایق کوچک کاغذی داشته باشند همه تلاششان را می کنند ولی انگار خدا نمی خواد
بعضی دیگر که از همان بد ورودشان به دنیا کشوری دارند پت وپهن اما باز هم دور تا دور کشور شان را اب بی حدو مرز خواسته های یشان گرفته وهرلحظه طغیان می کند در کشورشان و هر لحظه ان را کوچک می کند
ادم ها متنوع اند ولی همه یشان در جستجو چیزی، خیلی چیز ها را از دست می دهند چیز هایی که گاهی بعد ها رویایشان می شود داشتنشان
الا ایحال من خواسته هایم از دنیا زیاد است اما این روز از ان اقیانوس بی هیاهو مانده فقط یک قطه اب خواستن .
خواستن کسی که حتی باورش نمی شود که من او را در نظر می گیم چه برسد به اینکه بداند من روز ها وشب رو غرق همان یک قطره اب می شوم و گاه خفه می شوم و میمیرم در ان .
چه قدر حد ارزو هایم کوچک شده