خانهای ویران شد.
آتش، تمام خاطراتش را با خود برد؛
هزاران خنده و صدها گریه را بلعید
و جز مشتی خاکستر چیزی باقی نگذاشت.
خانه را دوباره ساختند؛
کموبیش شبیه همان خانه شد،
اما گردِ خاطره دیگر هرگز روی دیوارهایش ننشست.
خاطرات تازهای ساختند،
ولی خندهها دیگر آن شیرینی سابق را نداشت
و گریهها مثل گذشته آدم را سبک نمیکرد.
سرانجام خانه را ترک کردند.
فکر میکردند خانهای که یکبار سوخته باشد،
حتی اگر از نو ساخته شود،
دیگر جای زندگی نیست.
اما تا آخر عمر
هیچ خانهی دیگری پیدا نکردند.
خانههای بعدی
فقط مسافرخانههایی موقت بودند؛
گاه حتی نیمکتی در پارک شهر.
آنها حسِ تعلق را
در همان خانهی بازسازیشده置 جا گذاشتند
و باقی عمر را
در جستوجوی چیزی گذراندند
که دیگر پیدا نمیشد.
انگار بعضی خانهها دیگر هیچ وقت خانه
نمی شوند .
فقط یکبار میتوانند خانه باشند.