سکسکه ...
سپورها دو به دو، سوار بر جاروهایشان، در رفتوروب بودند. آنطرفتر پیرمردی روی سینیِ آلوچهترش قوز کرده بود. و من؟ کجا را داشتم بروم؟
صداهای درون ذهنم، مثل واقواق سگها، پوست ذهنم را میترکاند. انگار میخواستند گرهی خفتی به گردنم بیندازند و همانجا رهایم کنند...
رفتم و کنار پیرمرد نشستم. خونسرد خیرهام شد، پلک زد و لبخند کمرنگی به صورتش مالید.
دیدم چیزی نشخوار میکند و چقدر گرسنهام بود. پاپاسی ته کیسهام نبود و از سطلهای زباله هم چیزی برای فروش گیرم نیامده بود. چقدر دلم میخواست با قاشقش لوپ های چغرم را از غذا انباشته کند که حالا صدای آبمانندی در رگ و ریشهاش میدوید.
گفت: «اسمت چیه؟» و دو قاشق پیاپی خورد.
گفتم: «هرمز!» و یک قاشق دیگر .
«اینجا چهکارهای؟»
گفتم: «نمیدانم!» و باز خورد.
آنوقت بود که به سکسکه افتاد. به سینهاش اشاره کرد: «مانده است اینجا، سنگین... مثل سرب!» بعد با دو دست گلویش را فشرد. با چشمهایش نالید، هنهن کرد، لهله زد. عاقبت گلولههای فشردهشدهی ته گلویش، بهزور به پایین سر خوردند: «آآآخ خدا...!»
چشمهایش را که دوباره باز کرد، نه سگی بود و نه زوزهای. هرمز به دالان نمناکش برگشته بود و انگار مرده بود که خوابیده بود. کی باور میکند؟
به قلم؛ مجتبی شریفی