باران مهرابی·۱ سال پیشدستهایمان بوی فردا میدهدشاید روزگاری بود که شب، تنها خاموشیِ چراغی بود؛نفسی آرام از گردسوزی پیر،و خانه‌ای که در آغوش سکوت،بی‌هیچ دلشوره‌ای به خواب می‌رفت.آن زمان،…
باران مهرابی·۱ سال پیشقصه ی یک پرواز صادقانههیچکس نمی‌داند چند بار تو مثل کوهی در برابر طوفان‌های زندگی مقاومت کردیو بارها مثل رودخانه‌ای آرام خودت را بازسازی کردیهیچ‌کس نمی‌داند چقد…
باران مهرابی·۱ سال پیشزمان، شاعرِ خاموشِ دیدارهاستای کاش بعضی آدم‌ها رازودتر می‌دیدیم…پیش از آن‌که زخمِ نبودن‌شان،عمیق‌تر از حضورشان شود.اما شاید هر آشناییدر موعدِ مقدرِ خودچون بارانی بر زم…
