ویرگول
ورودثبت نام
Masoud Karimi
Masoud Karimiگاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
Masoud Karimi
Masoud Karimi
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

گزارش شماره ۱ - سه شنبه های حساب دل

ترازنامهٔ لحظه‌های نانوشته
ترازنامهٔ لحظه‌های نانوشته

گزارش شماره ۰۱ | سه‌شنبه‌های حسابِ دل | ۱۴۰۵

موضوع: حسابرسیِ یک فنجان چایِ سردشده

واحد رسیدگی‌کننده: مدیریتِ دل

در دنیای اعداد، هر چیز باید تراز باشد.

اگر عددی در ستون بدهکار ننشیند، بستانکاری معنا ندارد.

اگر رقمی در جای درست خود ثبت نشود، گزارش، هرچقدر هم مرتب و پرزرق‌وبرق باشد، حقیقت را نشان نمی‌دهد.

امشب، میان گزارش‌های فصلی و جدول‌های بی‌پایان، نگاهم به فنجان چایی افتاد که دو ساعت است روی میز مانده؛ دست‌نخورده، سرد و ساکت.

چای، آرام‌آرام از گرما افتاده بود؛ درست مثل بعضی حرف‌ها که آن‌قدر به تعویق می‌افتند تا دیگر نه زمان گفتنشان می‌ماند و نه طعم شنیده‌شدنشان.

با خودم گفتم شاید وقتش رسیده صورتِ مغایرتی تهیه کنم؛

میانِ آن‌چه هستیم و آن‌چه نشان می‌دهیم.

۱. دارایی‌های جاری

ما دارایی را در حساب بانکی، ملک، خودرو و موجودی‌ها می‌جوییم.

اما داراییِ واقعی، گاهی همان لبخندی‌ست که با ورود تو به خانه، روی صورتِ خستهٔ کسی می‌نشیند؛

همان صدایی‌ست که از آشپزخانه می‌پرسد: «خسته نباشی، چای می‌خوری؟»

همان دستی‌ست که بی‌آن‌که چیزی بگوید، شانه‌هایت را از خستگی روز جدا می‌کند.

و تو، از شدتِ عادت، آن را ثبت نمی‌کنی.

نه در دفتر روزنامه، نه در دفتر کل، نه حتی در حافظه‌ای که باید از همهٔ دفاتر دقیق‌تر باشد.

یادداشت:

این دارایی استهلاک‌ناپذیر است؛

به شرط آن‌که به‌موقع تجدید ارزیابی شود.

۲. بدهی‌های معوق

بزرگ‌ترین بدهیِ ما به بانک‌ها نیست؛

به چشم‌هایی‌ست که قول داده بودیم زودتر ببینیمشان، اما پرداختِ دیدارشان را به دورهٔ مالیِ بعد موکول کردیم.

به مادر و پدری که تماسشان را دیدیم و گفتیم: «بعداً زنگ می‌زنم.»

به فرزندی که گفت: «بابا، پنج دقیقه با من بازی کن.»

به همسری که تنها انتظارش، شنیده‌شدنِ چند جملهٔ ساده بود.

و چه کسی تضمین کرده است که دورهٔ بعد، خواهد رسید؟

یادداشت حسابرس:

برای حسرت‌های آتی، ذخیره‌گیری الزامی است.

۳. سود و زیان انباشته

سود، لحظه‌ای‌ست که میان دو عددِ بزرگ، یادت می‌افتد به مادر و پدرت زنگ بزنی.

سود، وقتی است که بعد از یک روز بلند، تلفن همراهت را کنار می‌گذاری و واقعاً می‌پرسی: «امروزت چطور گذشت؟»

اما زیان، آن‌جاست که آن‌قدر سرگرم بستن حساب‌های سالانه باشی که نفهمی فرزندت چند سانتی‌متر بلندتر شده است؛

آن‌قدر مشغول تأمین آینده باشی که سهمت از امروزِ خانواده، فقط یک صندلی خالی پشت میز شام باشد.

بعضی زیان‌ها، با هیچ سود بانکی جبران نمی‌شوند.

۴. بند مشروط

حسابرسِ دل اعلام می‌کند:

اگر امروز کسی را که دوستش داری، در آغوش نگرفته‌ای؛

اگر به صدایی که دوستت داشته، با حواس‌پرتی پاسخ داده‌ای؛

اگر حضورِ آدم‌های زندگی‌ات را بدیهی فرض کرده‌ای؛

صورت‌های مالیِ زندگی، با همهٔ ارقامِ میلیاردی‌شان، بدونِ عشقِ به‌موقع، کامل نیستند.

نتیجه‌گیری

در ترازنامهٔ آخرِ سال، شاید کسی نپرسد چقدر درآمد داشته‌ای؛

اما احتمالاً خواهند پرسید:

چقدر زندگی ذخیره کرده‌ای؟

✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ م. پاپا

صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»

مدیر مالی که شب‌ها حسابِ دلش را پس می‌دهد*

سود زیاندل
۱
۰
Masoud Karimi
Masoud Karimi
گاهی در مسیرهای تکراری روزمره، اتفاقات غیرمنتظره‌ای می‌افتد که ارزش روایت کردن دارند. http://ble.ir/m_papa https://whatsapp.com/channel/0029VbDEaA90bIduwOVBbF0J https://t.me/jahanekoochak_mpapa
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید