
استهلاکِ یک صندلیِ خالی
#روایت_کوچک
گزارش شماره ۰۴ | سهشنبههای حسابِ دل | ۱۴۰۵
موضوع: کاهشِ تدریجیِ ارزشِ حضور
واحد رسیدگیکننده: ادارهٔ داراییهای فراموششده
در خانهٔ مادربزرگ، کنار پنجره، یک صندلی چوبی بود. صندلیِ قدیمی، کمی رنگورورفته و با دستههایی که از بس دست خورده بودند، برق افتاده بود. مادربزرگ همیشه عصرها روی همان صندلی مینشست؛ چای میخورد، گلدانها را نگاه میکرد و گاهی به کوچه خیره میماند.
بعد از رفتنش، کسی دلش نیامد صندلی را جابهجا کند. همه میگفتند: «بگذار همینجا بماند»، اما هیچکس نگفت چرا. شاید چون بعضی داراییها، با نبودنِ صاحبانشان تازه ارزشِ واقعی پیدا میکنند.
۱. مفهوم استهلاک
در دنیای مالی، استهلاک یعنی کاهشِ تدریجیِ ارزشِ یک دارایی بر اثر گذرِ زمان و استفاده. اما در زندگی، گاهی آنچه مستهلک میشود، خودِ «حضور» آدمهاست. نه به این معنا که ارزششان کم میشود؛ برعکس، به این معنا که ما از بس به بودنشان عادت کردهایم، قدرشان را کمتر میبینیم. پدری که پیش از همه بیدار میشود، مادری که بیسروصدا غذا را آماده میکند، یا همسری که مدام جویای حالِ توست؛ ما حضور این آدمها را آنقدر عادی فرض میکنیم که گمان میبریم همیشگیاند.
۲. عمر مفیدِ رابطهها
هیچکس زمانِ دقیقِ پایانِ یک رابطه، یک دیدار یا یک فرصت را نمیداند. برای بعضی داراییها عمر مفید تعیین میکنیم؛ پنج، ده یا بیست سال. اما برای آدمها، انگار همیشه فرض میکنیم عمرِ مفیدشان نامحدود است. همین فرضِ نادرست باعث میشود گفتنِ «دوستت دارم» را عقب بیندازیم؛ دیدنشان را به آخر هفته موکول کنیم و گوشدادن به حرفهایشان را کماهمیت بدانیم.
۳. تجدید ارزیابی
تجدید ارزیابی یعنی ارزشِ یک دارایی را با واقعیتِ امروز بسنجی، نه با عددی که سالها پیش ثبت کردهای. شاید وقتِ آن رسیده باشد آدمهای زندگیمان را هم تجدیدِ ارزیابی کنیم؛ نه بر اساسِ آنچه همیشه بودهاند، بلکه بر اساسِ ارزشی که اگر فردا نباشند، تازه متوجهاش خواهیم شد.
نتیجهگیری
صندلیِ مادربزرگ هنوز کنار پنجره است. هر بار که به خانهاش میروم، لحظهای کنارش میایستم؛ نه برای آنکه نبودنش را مرور کنم، برای آنکه یادم بماند حضورِ آدمها، تا وقتی هستند، داراییِ ثابتِ زندگیاند. داراییهایی که باید پیش از آنکه دیر شود، قدرشان را دانست.
✍️ * جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»
مدیر مالی که شبها حسابِ دلش را پس میدهد*