چهارصد گرم
#روایت_کوچک
قصاب کارد پهن را با ریتمی تند کشید روی تیغهٔ فولادی چاقوتیزکن. صدای سایش خشن و زنگ‌دار فلز روی فلز، فضای دم‌کردهٔ مغازهٔ سه‌نبش را پر کرد. بوی چربی گرم و دنبه، زیر تابش هیتر برقی معلق بود و بخار ملایمی از سینی‌های استیل بالا می‌رفت.
مردی که دم ترازو ایستاده بود، پالتوی پشمی یشمی به تن داشت؛ تمیز، شق‌و رق و بدون حتی یک پرز یا لک اضافه. کف دست چرم‌پوشش را لبهٔ شیشه‌ای یخچال تکیه داده بود و بی هیچ واکنشی، به عقربهٔ ترازو نگاه می‌کرد. پشت سرش هفت یا هشت نفر در صف ایستاده بودند؛ زنانی با دست‌های پر از بار خرید و مردهایی با یقه‌های بالا کشیده‌شده از سوز اسفند.
قصاب شقهٔ راسته را بالا برد، برشی محکم زد و تکهٔ گوشت با صدایی سنگین افتاد روی کفهٔ استیل. عقربه بلافاصله تکان خورد و روی یک کیلو و چهارصد گرم ایستاد.
قصاب تیغهٔ کارد را روی گوشت نگه داشت. سرش را بالا آورد، با همان لحن صمیمی و چربِ کاسب‌کارانه که راه هر اعتراضی را پیشاپیش می‌بندد، گفت: «مهندس، چهارصد گرم بیشتر شد. بزنم دیگه؟ راستهٔ نرّه، حیفِ کباب نشدنه.»
قاعدهٔ دیرینه و نانوشتهٔ بازار همین بود؛ وزنی که همیشه سرریز می‌کرد، لبخندی تحمیلی از سوی مشتری، و عقب‌نشینی خاموش برای اینکه مبادا برچسب حسابگری، خساست یا بی‌آبرویی بر پیشانی‌اش بخورد. همهٔ آدم‌های صف منتظر سر تکان دادن مرد بودند تا نوبتشان جلو بیفتد.
مرد سرش را تکان نداد. چشم‌هایش میان گوشت و صفحهٔ ترازو در رفت‌وآمد نبود؛ روی همان یک عدد ثابت مانده بود. با صدایی کاملاً هموار و شمرده، انگار یک دادهٔ دقیق حسابداری را قرائت می‌کند، گفت: «نه. همون یک کیلو.»
قصاب چند ثانیه در سکوت پلک زد. لبخند روی صورتش ماسید. نگاهی گذرا به شاگردش انداخت که پشت تخته، فیله پاک می‌کرد. کارد را بالا برد، برشی مورب به راسته زد و تکه‌ای حدوداً دویست گرمی را پرت کرد توی سینی زیر دستش: «یک و دویست شد. این دیگه عیب نداره؟»
مرد این بار سرش را بالا آورد. نگاهش را مستقیم و بدون پرخاش گره زد به مردمک‌های قصاب: «گفتم یک کیلو.»
پچ‌پچ ملایمی در صف چرخید. زنی که کیسه‌های سبزی خردکرده مچ دستش را خط انداخته بود، کلافه سنگینی وزنش را روی پای دیگر انداخت. پیرمردی از انتهای صف با صدایی بم گفت: «ولش کن آقا، حالا دویست گرم بالا پایین که آسمون به زمین نمیاد…»
مرد پاسخ نداد. نگاهش را از صورت قصاب برنگرداند. هیچ اخمی در چهره‌اش نبود؛ فقط یک دیوارهٔ صیقلی از اراده که هیچ اصرار، شرم اجتماعی یا تعارفی در آن رخنه نمی‌کرد.
قصاب دهانش را به نشانهٔ نفی کج کرد. کارد را محکم روی گوشت کوبید، تکه‌ای باریک را جدا کرد و راستهٔ اصلاح‌شده را بی‌ملاحظه انداخت روی کفه: «نهصد و نود گرم. خوبه؟»
مرد کارت بانکی‌اش را از جیب پالتو بیرون کشید، کشید و بدون مکث رمز را وارد کرد. رسید کاغذی را گرفت، نایلون دسته‌دار را در دست مشت کرد و بدون اینکه حتی به اندازهٔ نیم‌نگاهی با نگاه‌های خیره، ملامت‌بار یا شگفت‌زدهٔ صف تعارف کند، دستگیرهٔ فلزی در را فشرد و از مغازه زد بیرون.
باد خشک و گزندهٔ آخر اسفند، هرم گرمای داخل را بلافاصله از صورتش شست. مرد در امتداد جدول خیابان، با همان گام‌های منظم و شمرده قدم برمی‌داشت؛ بسته‌اش را محکم گرفته بود، نه سبک‌تر و نه سنگین‌تر از حقی که انتخاب کرده بود.
پشت سرش، در آن مغازهٔ سه‌نبش، مغناطیس سنگین تعارف همچنان کار می‌کرد. هفت یا هشت نفر آدم توی صف جا مانده بودند؛ آدم‌هایی که هر روز حاضر بودند پول بدهند، لبخند زورکی بزنند و از سهم و خواست خودشان کوتاه بیایند، فقط برای اینکه لحظه‌ای چشم در چشم کسی که به آن‌ها دست‌درازی کرده نایستند.
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*
