
#روایت_کوچک
تقدیم به آنان که مینویسند و خالقِ خوبیها هستند؛ به مناسبت ۱۱ آبان، روز جهانی نویسنده.
ساعت از یازده شب گذشته بود و ساختمانهای کوچه، یکی پس از دیگری چراغهایشان را خاموش میکردند. فقط پنجرهی طبقهی سوم روشن بود؛ جایی که مردی پشت میزی باریک روبهروی سفیدی صفحهی لپتاپ نشسته بود و به نور مات مانیتور چشم دوخته بود.
روی میز چوبی، استکان چای از دهن افتاده بود. کنار استکان، قبض برق، قرصهای فشارخون و دفترچهای با جلد آبیرنگ قرار داشت. مرد هیچکدام را جابهجا نمیکرد؛ گویی هر شیء سهمی در خلوت شبانهاش داشت. سالها بود مینوشت، بی آنکه ادعای نویسندگی داشته باشد. کلمات برایش سنگر بودند؛ جایی برای مکث، برای دیدن آنچه شتاب روزمرگی پنهانش میکرد: مرد میانسالی در اتوبوس که پیشانیاش را به شیشهی لرزان تکیه میداد، زنی که هر صبح پیش از گشودن مغازه گلهای خاکگرفتهی پیادهرو را آب میداد، یا سکوت مسافری در تاکسی وقتی باران تند میشد. نام هیچکدام را نمیدانست، اما سنگینیِ خاموشِ شکوههایشان را در کلمات امانت نگه میداشت.
آن شب اما دستهایش روی کیبورد خشک شده بود. کلمات راه باز نمیکردند. عینکش را برداشت، با انگشت شست و اشاره پلکهای خستهاش را فشرد و از شیشهی پنجره به ساختمان روبهرو نگاه کرد.
در طبقهی دوم، چراغ اتاق دختری نوجوان هنوز روشن بود. دختر پشت میز نشسته بود و سرش میان دو دست قرار داشت. چند کتاب و جزوه روی کف اتاق پراکنده بود و زن میانسالی با شالی بر شانه، در چارچوب در ایستاده بود. مرد حرکات خستهی زن را از ورای شیشه میدید؛ دستی که به پیشانی کشیده شد، فاصلهای که میان آن دو قد کشیده بود، و کلماتی که اگرچه صدایی نداشتند، اما سنگینیشان از خلال حرکات شانه و نگاههای دوریگزین حس میشد. زن جلو آمد، دستش را لحظهای کوتاه روی بازوی دختر گذاشت، اما دست پس کشیده شد و زن با سری فروافتاده اتاق را ترک کرد.
مرد به اتاق کمنور برگشت. این تصویر غریبه نبود؛ روایتِ تلخِ فاصلههایی بود که در شلوغی خستگیهای روزمره دهان باز میکردند. آرام انگشتانش را روی کلیدها گذاشت. دیگر داستانی تخیلی نمینوشت؛ تلاشی برای ترمیم بود. نوشت: «خستگی روز را با خود به اتاق بچهها نبرید. گاهی یک دست روی شانه، اگر با سکوت همراه شود، سنگینترین دیوارها را آب میکند. سکوت، مهربانتر از تمام توجیههای ماست.» متن را با همان چند خط ساده تمام کرد و روی صفحهی ویرگولش فرستاد.
صبح روز بعد، در میان شلوغی مترو و سر و صدای چرخها، اعلان صفحهاش روشن شد. نظری کوتاه زیر همان متن شب گذشته ثبت شده بود. نام حساب کاربری زنی بود که ماههاست پای تمامی نوشتههای او نظر میگذاشت؛ زنی از همان محله که بارها نوشته بود خواندن این متنهای شبانه، تنها سهم آرامش او پس از یک روز سخت کاری در بیمارستان است. زن نوشته بود: «دیشب بعد از جروبحث با دخترم، دلشکسته نشسته بودم و طبق عادت آمدم تا نوشتهی تازهتان را بخوانم. وقتی این کلمات را دیدم، احساس کردم کسی حالم را دیده است. از اتاق بیرون آمدم، بدون هیچ حرفی کنارش نشستم و فقط دستش را گرفتم. بعد از ساعتها بغضش شکست و آرام گرفت. کلمات شما دیشب چراغ خانهی ما را دوباره روشن کرد.»
مرد از قطار پیاده شد. سوز باد پاییزی به صورتش خورد، کیف کهنهاش را محکمتر زیر بغل گرفت و در میان ازدحام عابران گم شد؛ در حالی که میدانست کلمات، اگر از دل واقعیت برآیند، بیصدا مسیرشان را برای نجات انسانها پیدا میکنند.
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*