پناهگاه کلمات؛در باب حرمت وقت و اصالت قلم

#روایت_کوچک

روزگاری که هجومِ خبرهای خاکستری و دغدغه‌های فرساینده‌ی کار و زندگی، فضا را برای نفس کشیدن تنگ می‌کند، انسان به پناهگاهی نیاز دارد تا از آوارِ روزمرگی به آن پناه ببرد. برای من، ویرگول دقیقاً همین حاشیه‌ی امن و روشن بوده است؛ جایی که در میانِ تلاطم‌های شغلی و دغدغه‌های بی‌پایانِ حرفه‌ای، کلماتِ شما دوستانِ اهل قلم، مرهمِ جان می‌شوند و دلیلِ حالِ خوب.

شروعِ این مسیرِ پربار، داستانی دارد که هر بار به آن فکر می‌کنم، لبخندی گرم بر لبانم می‌نشیند. آشنایی‌ام با ویرگول را مدیون عمه‌ی نازنین و دوست‌داشتنی‌ام، «عمه سیما» هستم. او بود که وقتی دید با چه جدیت و باوری خط‌خطی‌هایم را روی کاغذ می‌آورم و همسرم پابهپای من در این راه ایستاده است،همان همراهِ عزیزی که کانال‌های ما را در «بله»، «واتساپ» و «تلگرام» بنیان گذاشت، ویرگول را به من معرفی کرد. امروز، با گذشتِ زمان، چقدر خوشحالم که در این بسترِ ارزشمند با شما آشنا شدم؛ شمایی که خواندن و نوشتن در کنارِتان، غنیمتی بزرگ است.

اما در این میان، گاه زمزمه‌هایی پیش می‌آید که آدم را به مکث وا می‌دارد. دیروز دوستِ عزیزی در پاسخی صمیمانه به کامنتی که برای نوشته‌شان گذاشته بودم، با لطافتِ دوستانه‌ای اشاره کردند که چرا کامنت طولانی است و پیشنهاد دادند کمی خودمونی‌تر بنویسم؛ و حتی با تردیدی پرسیدند که «نمی‌دانم خودتان می‌نویسید یا نه؟»

راستش را بخواهید، من هرگز خودم را یک «نویسنده» نمی‌دانم؛ چرا که نه شغلِ اصلی‌ام این است و نه ادعای دانشِ حرفه‌ایِ این حوزه را دارم. این خط‌خطی‌های روزانه، یادگاری‌ست که شاید ریشه‌اش را از پدربزرگم،که در خانه او را «پاپا» خطاب می‌کردیم،به ارث برده‌ام؛ و به احترامِ همین خاطره است که در پایانِ نوشته‌هایم امضای «م. پاپا» را می‌گذارم. قطعا آن دوستِ عزیزی هم که کامنت داد، موضوع را دوستانه مطرح کرد و در فضای مجازی، ایجادِ شک یا پرسش برای هر انسانی طبیعی و حق است. من برای نوشته‌ها و قلمِ ایشان نیز احترامِ بسیار زیادی قائلم.

با این حال، شایسته است بی‌هیچ تعارفی مرور کنیم؛ من ۴۶ سال از خدای مهربان عمر گرفته‌ام و اینکه تا کجا نفس بکشم، بر من پوشیده است. اما این را به صراحت و با تکیه بر آبروی زیسته‌ام می‌گویم: در تمام عمرِ شخصی و کاری‌ام، هرگز واژه‌ای را کپی نکرده‌ام. اگر برای نوشته‌ای وقت می‌گذارم، برآمده از یک اصلِ اخلاقیِ ریشه‌دار است: باید به هر چیزی که خوب است، انرژی مثبت فرستاد؛ باید دلیلی برای پیشرفتِ دیگران بود و برای کارهای ارزشمند، وقت گذاشت.

نشانه‌ی این باور را می‌توان در طولِ ۲۶ سال سابقه کارِ حرفه‌ای‌ام جست‌وجو کرد. در تمام این سال‌ها، تلاش کرده‌ام آدم‌های مستعد را دست‌به‌دست کنم، بال و پر بدهم و آن‌ها را به جایگاهِ مناسب برسانم. اینکه آیا قدرشناسِ این مسیر بوده‌اند یا نه، ذره‌ای برای من اهمیت ندارد؛ چرا که ارزشِ کار به قدردانیِ دیگران بند نیست. برای من اصل بر این است که ما انسان‌ها باید به یکدیگر بها بدهیم، برای موفقیتِ هم بجنگیم و خشتِ روی خشتِ آبادانیِ روحِ هم بگذاریم.

نوشتن برای من، تجارتِ کلمات نیست؛ روایتِ دردها، دلبستگی‌ها و پالایشِ درون است. با همان دقت، با همان حوصله و با همان احترامِ عمیق به قلم و آدم‌ها، این مسیر را ادامه خواهم داد؛ چرا که جهانِ کوچکِ ما، به وسعتِ همین دقت‌ها و حرمت‌گذاری‌هاست.

✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات

🖋️ نویسنده: م. پاپا

صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*