سالن، سرد بود؛
از آن سردیهایی که فقط روی دیوارهای بتنی نمینشیند،
بلکه آرامآرام تا عمقِ جانِ آدم میرود.
آدمها در صف ایستاده بودند؛
مرتب، خاموش، بیآنکه به هم نگاه کنند.
همه آمده بودند بالا بروند،
و برای بالا رفتن،
فقط کافی بود خودشان را به مسیر بسپارند.
پلهبرقی، بیهیاهو کار خودش را میکرد.
جمعیت را آرام از زمین جدا میکرد و به ارتفاع میسپرد.
نه زانویی میلرزید،
نه نفسی به شماره میافتاد،
نه کسی بهای رسیدن را با درد میپرداخت.
بعضی راهها همینقدر آساناند؛
تو را بالا میبرند،
بیآنکه حتی بفهمی
بالا رفتن برای همه، اینقدر ساده نیست.
کنار همان مسیرِ آسان،
پلکانی بود ساده، خشک و بیرحم؛
پلکانی که انگار سهمِ کسانی بود
که همیشه باید
بیشتر از دیگران تاوانِ رسیدن را بدهند.
و روی آن پلهها،
پسری با دو عصا
آهسته بالا میرفت.
نه شتابی در قدمهایش بود،
نه شکایتی در چهرهاش.
فقط هر پله را
با تمامِ توانش از جا میکند
و زیر پای خودش میگذاشت.
انگار باید اول درد را آرام میکرد،
بعد قدم را.
انگار هر پله،
فقط یک فاصله کوتاه نبود؛
تکهای از زندگی بود
که باید با رنج از آن عبور میکرد.
دیگران بالا میرفتند،
او اما میرسید.
فرق دارد...
بالا رفتنِ بعضیها
فقط حرکت است،
اما رسیدنِ بعضی دیگر
روایتِ جنگیست
که هیچکس آن را نمیبیند.
هیچکس از صف بیرون نیامد.
هیچکس نپرسید:
«خسته نشدی؟»
هیچکس نگفت:
«چند پله مانده؟»
آدمها همیشه بیرحم نیستند،
گاهی فقط آنقدر در آسایشِ خودشان غرق میشوند
که دردِ ایستاده کنار دستشان را
دیگر نمیبینند.
و این،
شاید غمانگیزترین شکلِ تنهایی باشد؛
اینکه
در میانِ اینهمه آدم،
کسی نفهمد
تو داری راهی را میروی
که برایت از خودِ راه،
سنگینتر است.
بعضیها در زندگی،
پلهبرقیِ نادیدهای زیر پایشان دارند؛
دستهای نامرئی کمکشان میکند،
راه برایشان هموار است،
و دنیا بیآنکه زخمی بر شانهشان بگذارد،
آرام بالا میبردشان.
اما بعضیها
باید تمامِ وزنِ زندگی را
روی بازوانِ خستهشان تحمل کنند،
با زخمهای پنهان کنار بیایند،
مکث کنند،
نفس بگیرند،
و باز هم
قدمِ بعدی را بردارند.
آن پسر،
فقط یک رهگذرِ خسته روی پلهها نبود؛
شبیه تمامِ آدمهایی بود
که سهمشان از دنیا کمتر شد،
اما از ادامه دادن دست نکشیدند.
همانها که
راه برایشان هموار نشد،
دستی پشتشان نبود،
دنیا با آنها مدارا نکرد،
اما باز هم
نایستادند.
شاید ارزشِ بعضی آدمها
در رسیدنشان نباشد؛
در نوعِ رسیدنشان باشد.
در اینکه
وقتی همه با آسودگی بالا میروند،
آنها با درد ادامه میدهند.
وقتی همه عبور میکنند،
آنها مقاومت میکنند.
و وقتی همه فقط به مقصد فکر میکنند،
آنها هر پله را
با تکهای از جانشان میخرند.
بعضیها دیرتر میرسند،
اما رسیدنشان
شریفتر است.
• جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات.
نویسنده: م.پاپا
در اینجا متوقف نشوید...
امشب ساعت ۲۱، منتظر قسمت دوم داستان «خانهای که فروخته نشد» در کانال بله، واتزاپ و تلگرام جهان کوچک من باشید.