
همکارِ خاموش
#روایت_کوچک
صدای تقتق مداوم کیبورد «آقای صابری» تنها آهنگی بود که تمام بخش حسابداری را بدون نیاز به ساعت دیواری تنظیم میکرد. سی سال بود که او در انتهای راهروی طبقه دوم، پشت میزی مینشست که آفتاب هیچوقت کاملاً به آن نمیرسید. نه در بحثهای داغ چایخوری شرکت میکرد، نه نظر سیاسی میداد و نه کسی یادش میآمد او در مراسمی خندیده باشد. تمام حجم وجود او در کارخانه، خلاصه شده بود در پروندههای طبقهبندیشده و استکان چای سردشدهای که همیشه روی لبه زردشده یک پوشه قدیمی قرار داشت.
همکاران جوانتر او را یک ماشین امضاکننده میدیدند؛ آدمی که انگار از ملاتِ همان دیوارهای سیمانی ساخته شده بود. وقتی قرار شد نوبت تعدیل نیرو و بازنشستگیهای پیش از موعد اعلام شود، اسم صابری بالاتر از همه بود. هیچکس اعتراضی نکرد. حتی خودش هم وقتی نامه را گرفت، فقط عینک دورسیمیاش را از روی پل بینی پایین کشید، فوت کوتاهی به شیشه آن کرد و با گوشه کتاش پاکش کرد. فقط گفت: «دست شما درد نکنه، زحمت کشیدید.»
روز آخر، غروب پنجشنبه بود. ساختمان خالی شده بود و صدای اتوبوسهای خیابان اصلی از درز پنجرهها به داخل میخزید. «امیر»، سرپرست جدید بخش، برگشت تا مطمئن شود درهای خروجی قفل است. درِ اتاق صابری نیمهباز بود. صابری رفته بود، اما کشوی زیرین میزش کشویی که در تمام این سالها کلیدش روی آن باقی میماند و کسی کشفش نکرده بود، کاملاً باز مانده بود.
امیر جلو رفت. داخل کشو نه اسناد محرمانه بود و نه وسایل شخصی ارزشمند. تنها یک دفترچه یادداشت کهنه با جلد پارچهای سرمهای قرار داشت و یک قوطی فلزی کوچک. امیر دفترچه را برداشت. ورق زد. برعکس تصور همه، داخل آن هیچ عدد و رقمی مربوط به حسابهای شرکت نبود.
سطر به سطر، نام تمام نیروهای خدمات، رانندهها و کارمندان خرد بخش با تاریخ تولد فرزندانشان، خط خوردگیهای مربوط به بدهیهای کوچکِ تسویهشده، و یادداشتهای کوتاهی نوشته شده بود:
«۱۴ فروردین: دخترِ آقا رحیم بیمارستان بود، نوبت مساعده ماه بعدش پیشخور نشه، خودم گذاشتم.»
«۲۲ شهریور: ناهارِ مجید سوخته بود، گفتم رژیم دارم دادم به خودش.»
«۱۰ دی: امروز چشمهای مریم سر کار سرخ بود، پیگیری نشه علت تأخیرش، مشکلی توی خانه دارد.»
در انتهای کشو، جعبهای از قطعات یدکی خردِ پرینترها و دستههای اضافی کلید قرار داشت؛ کارهایی که هر بار خراب میشدند و همه فکر میکردند خودبهخود یا توسط تأسیسات درست شدهاند.
امیر روی صندلی چرمیِ پوستهپوسته صابری نشست. کشو هنوز بوی روغن چرخ خیاطی و کاغذ کهنه میداد. روی میز، جاامضا خالی بود. صابری رفته بود بدون اینکه حتی یک بار برای اثباتِ زنده بودنش، صدایش را بالا ببرد. او سالها سازمان را نه با دستور و جلسات، بلکه با نخهای نامرئیِ مواظبتِ خاموش، سرپا نگه داشته بود.
✍️ *•جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*