
نانِ گرمِ صبح
کوچه هنوز در میانه رخوتِ گرگومیش دستوپا میزد و چراغهای زردِ خیابان با تردید میسوختند که بوی نانِ تازه، مثل پیغامی از آغاز روز، لای درزِ پنجرهها خزید.
رسول، طبق مناسکِ هرروزهاش، پیش از آنکه اولین زنگِ ساعت بلند شود، بندِ کفشهایش را در تاریکروشنِ راهرو بست. کیسه پارچهایِ گلداری را که یادگار سالهای دور بود برداشت و به دلِ خنکای صبح زد. زمینِ کوچه هنوز نمِ شبانه را در تنِ آسفالت نگه داشته بود و صدای خشخشِ جاروی رفتگر در دوردست، با بوی خمیرِ داغی که از سرِ نبش میآمد، تنها نشانههای حیات بودند.
در صف نانوایی، آدمها جزایری دور از هم بودند؛ یکی با چشمهای پفکرده به سنگفرش خیره بود، دیگری نگرانِ قسطهای عقبمانده، سرش را در گریبان فرو برده بود و آن یکی با اضطراب به ساعت مچیاش نگاه میکرد. اما جادوی تنور که بلند میشد، وقتی نانهای برشته با دانههای سیاهِ کنجد روی پارو سُر میخوردند، یخِ تمام آن چهرهها برای لحظاتی ذوب میشد.
بوی نان، زبان مشترک تمام آن آدمهای غریبه بود؛ انگار هر قرص نان، وعدهی کوچکی از امنیت بود که در دستهایشان میگرفتند.
رسول دو سنگکِ دورو، پوشیده از خشخاش، گرفت. گرمای نان از لای کیسه به بازویش سرایت کرد و تا عمق جانش نفوذ کرد. هنوز کلید را در قفل نچرخانده بود که قامت کوچک پسرش را پشت شیشه ماتِ در دید. موهای آشفته و چشمهای خمار از خوابش، زیباترین تابلوی صبحِ رسول بود.
پسرک با صدایی که هنوز رگههای رویا در آن بود، پرسید:
«بابا، نون هنوز داغه؟»
رسول با لبخندی که تمام خستگی سالهای کارگری را میشست، گفت:
«انقدر داغه که دستت رو میسوزونه، بابا.»
سفره که پهن شد، عطر چایِ تازهدم با بوی نان قاطی شد. گردوها شکسته شدند و پنیر لیقوان در میانه سفره نشست. همسرش، همانطور که لقمهای ترد برای دخترشان میگرفت، زیرچشمی به رسول نگاه کرد و گفت:
«میدونی رسول؟ تو اگه یه روز نون نگیری، انگار خورشید این خونه طلوع نمیکنه. صبحِ ما با قدمهای تو شروع میشه.»
رسول نان را از وسط باز کرد؛ بخارِ سفید و گرمی آرام بالا رفت و صورتش را پوشاند. *او میدانست که قهرمان قصههای بزرگ نیست؛ اما میدانست همین گرمای کوچک، همان ستونی است که سقف خانهاش را در برابر سوزِ تندِ روزگار، استوار نگه میدارد.
*
✍️ *•جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*