
موجودیِ زندگی
کارت بانکی، در فیزیکِ خود تنها هشت گرم پلاستیک فشرده است؛ اما در ترازنامهٔ هفت سال گذشتهٔ او، تمامِ وزنِ یک زندگی را به دوش میکشید.
هفت سال پیش، وقتی این مستطیل کوچک را در اختیار همسرش گذاشت، نامِ این تراکنش را «شراکت» گذاشت. در روزگاری که طلاییترین سالهای زندگی در جزیرهٔ کیش سپری میشد و تولیدِ ثروت در اوج قرار داشت، او تصور میکرد در حال توسعهٔ یک سرمایهگذاریِ مشترک است. در منطقِ یک مدیر مالی، شراکت یعنی تجمیع منابع برای خلقِ یک ارزش افزودهٔ پایدار. اما در واقعیتِ این رابطه، او تنها یک «حسابِ پشتیبان» بود که وظیفهاش تأمینِ نقدینگیِ بیوقفه برای پوششِ هزینههای جاریِ یک توهم بود.
او سالها زمان، جوانی و سرمایهاش را صرفِ توسعهٔ «داراییهای نامشهودِ» شریکش کرد. هزینههای دانشگاه، کلاسهای متعدد و مدارک کارگاهی، همگی از محلِ گذشتن از پیشرفتِ شخصیِ خودش تأمین میشد. اما در روزِ حسابرسیِ نهایی، منطقِ بیرحمِ آدمها خود را نشان داد: تمامِ آن سرمایهگذاریها به عنوانِ «برتریِ شریک» ثبت شد. به او یادآوری کردند که تنها یک مدرک لیسانس دارد، در حالی که طرفِ مقابل، مسلح به مدارکِ عالیهای است که بودجهاش را شخصِ دیگری پرداخته بود.
البته در منطقِ حسابداری، هیچ ورشکستگی و سقوطی، محصولِ خطای یکطرفه نیست. او میدانست که در شکلگیریِ این زیانِ انباشته، خودش نیز با چشمپوشیهای مکرر و عدمِ تعیینِ نقطهٔ توقف زیان مقصر بوده است.
امروز، پس از ثبتِ آخرین مهرِ ابطال بر سندِ این رابطه، همهچیز متوقف شده بود. سهمِ فیزیکیِ او از تصفیهٔ این شرکتِ هفتساله، تنها دو پادری، یک میز تلویزیون شکسته و یک دیش ماهواره بود؛ پایانی مضحک برای سالها تولیدِ سرمایه.
او در کافهای خلوت، دور از هیاهوی دادگاه، پشت میزی چوبی نشست. روی میز، یک فنجان چای قرار داشت. دست در جیب برد. دیگر خبری از آن کارتِ پلاستیکی نبود. موجودیِ داراییهای ملموس به صفرِ مطلق رسیده بود. او مبلغ چای را با چند اسکناسِ تاخورده و باقیمانده در جیبش پرداخت کرد.
وقتی پیشخدمت، رسیدِ کوچکِ چاپی را روی میز گذاشت، ماشینحسابِ ذهنیِ او روی یک حقیقتِ محض متوقف شد: این نخستین خریدی بود که در طول دو هزار و پانصد و پنجاه و پنج روز گذشته ، بدون هیچ شریکی و صرفاً برای «خودش» انجام میداد. این یک هزینه نبود؛ اولین برداشتِ مستقلِ او پس از سالها انجمادِ هویتی بود.
او در تمام آن سالها، ماشین شاسیبلند یا خانهاش را نباخته بود؛ او «اجازهٔ خواستن برای خود» را مستهلک کرده بود. اشتباهِ محاسباتیاش اینجا بود که عشق و تعهد را یک «داراییِ ثابت» میپنداشت که با گذر زمان ارزشِ ذاتی پیدا میکند، در حالی که در نگاهِ طرفِ مقابل، او تنها یک «کارتِ اعتباریِ مصرفی» بود.
فنجان چای را برداشت. گرمای آن، منطقِ سردِ این سالها را در خود حل کرد. رسیدِ کوچکِ خرید را برداشت، آن را تا زد و در جیب گذاشت. این رسیدِ مچاله، سندِ نهاییِ تسویهحساب با وجدانش بود. سهم او از اموال، یک میز شکسته بود، اما ترازنامهٔ درونش پس از سالها انباشتِ زیان، سرانجام به تعادل رسیده بود. او دیگر به هیچکس بدهکار نبود.
از کافه بیرون آمد. دفاترِ مالیِ گذشته با تمامِ زیانهای انباشتهاش برای همیشه بسته شد. او در خیابان قدم گذاشت؛ دستانی خالی، اما ذهنی شفاف.
از امروز، دورهٔ مالیِ جدیدی آغاز میشد.
✍️ * جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسنده کانال «جهان کوچک من»*