
#روایت_کوچک
باران بند آمده بود، اما آسفالت بزرگراه مثل آینهای شکسته، نور قرمز چراغهای خطر را تا بینهایت کش میداد. دوربرگردان باکری را دور زدم و برگشتم؛ نه به قصد پیدا کردن مردی که تا آن ساعت شاید سوار اتوبوسی شبانه شده بود و نه برای باز کردن گرهای که به دست من بسته نشده بود. فقط کششِ غریبی بود به سمت همان نقطهای از شهر که یک زندگی در سکوت ترک برداشته بود.
زیر پل علامه جعفری ماشین را زدم کنار. جفتراهنما زدم. همان تیر چراغبرقی که مرد کنارش پیاده شده بود، در مهِ رقیقِ بعد از باران، هالهٔ زردی به خود گرفته بود. پیاده شدم. نسیم سرد آبانماه مستقیم میخورد توی صورتم. چند قدم تا لبهٔ جدول رفتم؛ زمین خیس بود و رد لاستیکِ چند ماشین دیگر روی لجنهای حاشیهٔ خیابان خط انداخته بود. نه چمدانی بود، نه نشانهای. فقط تکه کاغذی زرد در دستم بود که گوشهاش در مشتم چروک میشد.
تلفن را از جیب درآوردم. شمارهٔ روی قبض را گرفتم. صدای بوقِ آزاد در گوشم پیچید؛ یک بار… دو بار… صدای سومین بوق قطع شد. صدای زنی با لحنی گرفته و خسته، در گیرودارِ یک امیدواریِ تلخ پیچید: «الو؟… برگشتی؟»
کلمات در گلویم منجمد شدند. صدای نفسهایش را میشنیدم؛ تنفسی نامنظم که نشان میداد گوشی را چسبانده به گوشش و منتظر شنیدن یک عذرخواهی یا حتی یک داد و بیدادِ آشناست. ثانیهها کش میآمدند. فهمیدم هر کلمهای از زبان من، هر هجایی از حقیقت—اینکه من فقط یک رانندهام و شوهرت در غرب تهران پیاده شد و رفت—مثل چکشی خواهد بود بر آخرین شیشهٔ سالمِ خانهاش.
آرام گفتم: «سلام خانم… ببخشید بد موقع مزاحم شدم. قبضِ خشکشویی پالتوتون… زیر صندلیِ ماشین افتاده بود. نگران لباس نباشید، فردا صبح میذارمش پیشِ مغازهدارِ همون خشکشوییِ خیابونِ بهار.»
چند ثانیه سکوتِ محض. بعد، صدای فرو ریختن بغضی که سعی کرد پنهانش کند: «… ممنون آقا. دستتون درد نکنه.»
و قطع کرد. بدون اینکه بپرسد او کجا رفت. خودش پایان ماجرا را بهتر از هر شاهدی از حفظ بود.
قبض را با دقت تا کردم و گذاشتم داخل داشبورد، کنار دفترچهٔ بیمه.
سوار شدم و راه افتادم. سرِ خیابانِ خودمان، جلوی سوپرمارکتی که کرکرهاش نیمهباز بود ترمز کردم. چراغهای مهتابیِ مغازه چشم را میزد. از یخچالِ انتهای راهرو، یک دبه ماست کمچرب برداشتم، کارت کشیدم و آمدم بیرون. سرمای ظرف پلاستیکی ماست در کف دستم، واقعیترین حسِ آن شب طولانی بود.
ماشین را در پارکینگ خاموش کردم. پیش از آنکه سوئیچ را بردارم، یک بار دیگر در آینهٔ وسط نگاه کردم. صندلیِ عقب خالی بود؛ روکش خاکستریاش صاف و بیحرکت، انگار هرگز سنگینیِ مردی با چمدانِ بستهشده با چسب پهن و بوی الکلِ متوقفشده را تاب نیاورده باشد.
کلید را در قفل درِ خانه چرخاندم. بوی برنج دمکشیده و گرمای خانه پیچید توی راهرو. دبهٔ ماست را گذاشتم روی میزِ آشپزخانه و به بارانی که دوباره به شیشههای تراس شلاق میزد، خیره ماندم. دنیا در جریان بود؛ آرام، بیرحم، و درست به اندازهٔ یک در بسته، غریبه.
پایان
پنج پرده به پایان رسید.
مرد زیر تاریکی پل علامه جعفری در مه ناپدید شد، زن پشت تلفن با وقارِ تلخِ یک بازنده تسلیم شد، و راوی با یک دبه ماست معمولی به خانه بازگشت.
«مسافر صندلی عقب» روایت یک تصادف یا قصهٔ پلیسی نبود؛ برشی بود از واقعیتِ عریانِ زندگی شهری:
اینکه چطور بزرگترین فاجعههای عاطفی در چند ثانیه و در سکوت کامل رخ میدهند، در حالی که چند خیابان آنطرفتر، دنیا بیتفاوت مشغول روشن کردن سیگار، خریدن نان یا دم کشیدن چای است.
گاهی یک تکه کاغذِ زردِ قبض خشکشویی، وزن سنگینتری از تمام کلماتی دارد که سالها نگفته باقی ماندهاند.
از همراهی، سکوت و خوانشِ عمیق یکایک شما در این ۵ شب سپاسگزارم. روایتهای بعدی ما، باز هم از همان شکافهای نادیدهگرفتهشدهٔ روزمرگی آغاز خواهد شد.
📚 پروندهٔ کامل ۵ قسمتی هماکنون به صورت پیوسته در:
کانالهای بله، واتساپ، تلگرام و کانال تخصصی داستاننویسی ویرگول قابل بازخوانی است.
✍️ * جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*