
مسافرِ صندلیِ عقب (قسمت دوم)
#روایت_کوچک
بعد از جملهٔ «پشت جعبهٔ واکس»، سکوتی پشت خط حاکم شد که صدایش از هر فریادی تیزتر بود. صدای نفسهای پشت تلفن، مثل ساییده شدنِ کاغذ سنباده روی فلز زنگزده، از اسپیکر گوشی نشت میکرد و به سقف نمدیِ ماشین میخورد. دستم ناخودآگاه روی فرمان فشرده شد؛ انگار من هم در آن راهروی تاریک با بوی چرم و واکس ایستاده بودم و رفتنِ کسی را از پشت در تماشا میکردم.مسافر سرش را کمی به سمت پنجره متمایل کرد. انعکاسِ کدرِ صورتش روی شیشهٔ مهگرفته افتاده بود؛ مردی حدوداً چهلساله، با موهایی که در شقیقهها زودتر از موعد نقرهای شده بودند و تهریشی که معلوم بود سه روز است تیغ به خود ندیده. چشمانش مسیر قطرههای باران را دنبال میکرد که به موازات هم روی شیشه سُر میخوردند و در انتهای درزِ لاستیکی پنجره گم میشدند.آرام، با لحنی خسته که نه خشم داشت و نه التماس، گفت: «نه… لازم نیست پولو پس بدی. اون مالِ کرایهٔ تا آخرِ ماهه. فقط دفترچهبیمه رو گذاشتم لای قرآنِ روی تاقچه… اگه لازم شد بردار.»از آن طرف خط کلماتی تند، پیدرپی و نامفهوم مثل رگبارِ تگرگ شلیک میشد. صدا زنانه بود؛ عصبی، تکهتکه، و لرزان. زن میپرسید کجایی؟ با کی هستی؟ کی برمیگردی؟ اما مرد هیچ جوابی نمیداد. دستش تلفن را کمی از گوش فاصله داد، انگار وزنِ آن کلمات را لالهٔ گوشش دیگر تاب نمیآورد. نگاهش به جلو کشیده شد و برای کسری از ثانیه در آینهٔ وسط، درست توی چشمهای من قفل شد. نگاهی نبود که بخواهد چیزی را پنهان کند؛ نگاهِ آدمی بود که غرق شده و حتی میلی به دست و پا زدن ندارد.سرِ تقاطعِ همت و مدرس، ترافیک قفل شد. برفپاککنها با خستگیِ بیرمقی سطح شیشه را پاک میکردند. چراغ قرمز چهارراه مثل یک لکهٔ جوهرِ سرخ روی آسفالت خیس پخش شده بود. مرد دست آزادش را لای موهای نمدارش برد، پیشانیاش را مالید و گفت: «من پنج سال سعی کردم صدای تقتقِ لولهٔ شوفاژ، بوی نمِ دیوارِ زیرزمین، و اون غروبهای جمعه رو تنهایی هضم کنم… ولی تو حتی نپرسیدی اون سه تا قرصِ سفیدِ توی جیب کتم چی بودن.»مکث کرد. صدایی از گوشی نیامد؛ شاید قطع شده بود، شاید زن فقط مبهوت مانده بود. مرد دوباره تلفن را به دهانش نزدیکتر کرد، انگشتانش دور قاب ژلهای منقبض شدند و با صدایی که از تهِ یک چاه عمیق درمیآمد ادامه داد: «پالتوت رو از خشکشویی نگرفتم… قبضش روی میزِ دمِ دره. من دیگه برنمیگردم، مریم.»انگشت شستش روی صفحه فرود آمد؛ یک تقهٔ ملایم و سکوت. این بار دکمهٔ قطع را فشرده بود، نه با غیظ، بلکه با همان ترتیبی که آدم آخرین چراغِ یک خانهٔ تخلیهشده را خاموش میکند و کلید را از پشت پنجره میاندازد داخل. تلفن را وارونه روی پایش گذاشت. بخاری همچنان زوزه میکشید و بوی خاکستر و بارانِ پالتو، اتاق ماشین را از واقعیتِ بیرون جدا کرده بود.پشتم احساس سرمای عجیبی میکرد؛ مثل اینکه درِ عقب باز مانده باشد. از آینه نگاه کردم؛ مرد چمدان کهنهاش را بغل کرده بود، سرش را گذاشته بود روی دستهٔ چسبخوردهاش، و شانههایش زیر بارانی سرمهای، با ریتمی آرام و بیصدا، بالا و پایین میرفت.ترافیک با یک تکانِ تند باز شد. پایم روی گاز لغزید، ولی دلم میخواست این مسیر، بدون هیچ تابلوی مقصدی، تا انتهای شب کش بیاید.
جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»