
#روایت_کوچک
صدای کشیده شدنِ لاستیکِ کهنهٔ برفپاککن روی شیشهٔ خیس، تنها ریتمِ منظمِ ترافیکِ عصرگاهی اتوبان همت بود؛ صدایی شبیه به ساییده شدنِ ناخن روی یک پارچهٔ مخملِ خیس. قطرههای ریز باران، زیر تابشِ چراغهای نئونی قرمزِ ماشینهای جلویی، روی شیشه رگههایی از خونِ مات میساختند. بخاری روی درجهٔ دو کار میکرد و بخارِ ملایمی گوشهٔ پایین پنجرهها نشسته بود؛ از آن بخارهایی که اگر دستت را رویش بکشی، هوای سردِ بیرون را با نوک انگشتانت لمس میکنی.
چند متر بعد از ورودیِ مدرس، زیر تابلوی خیس و سبزِ مسیر، ایستاده بود. بارانیِ بلندِ سرمهای به تن داشت با یقهای که تا زیر گوشها بالا کشیده شده بود و یک چمدانِ برزنتیِ مشکی که انگار دستهاش را با چسبِ برقِ مشکی چند دور محکم پیچیده بودند. مسافرِ خطی نبود؛ نحوهٔ ایستادنش، با پاهایی که به اندازهٔ عرض شانهها باز شده و سرِ پایینی که به سمت آسفالتِ براق متمایل بود، داد میزد که تصادفاً آنجا نیست؛ ایستاده بود چون جایی برای برگشتن نداشت.
وقتی شیشه را دو بند انگشت پایین کشیدم، بوی تند خاکِ بارانخورده و دودِ گازوئیل اتوبوسها به داخل هجوم آورد. نه مقصدی گفت و نه دستی تکان داد؛ فقط وقتی قفل در با تقهٔ ضعیفی باز شد، دستگیره را طوری کشید که انگار میترسید کنده شود. چمدان را داخل نیاورد، همانجا پشت صندلی شاگرد روی کفپوشِ لاستیکی گذاشت و خودش نشست درست پشتِ سر من، روی صندلیِ عقب.
در با یک ضربهٔ محکمِ خفه بسته شد؛ از آن ضربههایی که تمام اتاقکِ پراید را تکان میدهد و بعد، سکوتِ داخل را دوبرابر سنگینتر میکند. از آینهٔ وسط نگاهش کردم. زاویهٔ آینه طوری تنظیم بود که فقط پیشانیِ خیس، خطِ عمیقِ میان دو ابرو و لبهٔ کلاهِ پشمیاش دیده میشد. سرش پایین بود و تلفنِ همراهاش، با یک قابِ ژلهایِ کدر و زردرنگ، روی زانویش بیصدا میلرزید. ویبرهٔ گوشی روی پارچهٔ شلوارش صدای وزوزی شبیه به بال زدنِ یک مگسِ به دام افتاده زیر کاسه میداد؛ پنج بار، شش بار، هفت بار.
دستهایش را دیدم. انگشتانِ بلند و لاغری داشت با پوستی که از شدتِ سرما سرخ شده بود. دستش روی صفحه نلغزید؛ رد تماس نداد، سایلنت هم نکرد. فقط با سرانگشتِ اشاره، گوشهٔ فلزی تلفن را میفشرد تا جریانِ برق و لرزش را مستقیماً به گوشت و استخوانش بفرستد.
ماشینِ جلویی دو متر جلوتر رفت. کلاچ را به آرامی رها کردم و دنده یک جا رفت. صدای آب زیر چرخها شبیه پاره شدنِ یک ملحفهٔ کهنه بود. بخاری بوی نمِ پالتوی پشمی و عطرِ تندِ اسطوخودوس را که احتمالاً ماهها پیش به آسترش زده شده بود، در فضای بستهٔ ماشین چرخاند. ده ثانیه بعد، بارِ هفتم لرزش متوقف شد. فضای اتاقک آنقدر ساکت شد که صدای آب دهان قورت دادنش را از پشت سرم شنیدم؛ یک صدای خشک، همراه با مکث.
سپس، شست دست راستش بالا آمد، به آرامی آیکونِ سبزِ تماس را به سمت راست کشید، گوشی را به گوشش چسباند و با صدایی که بیشتر به کشیده شدنِ خاکستر روی سنگ میمانست، گفت: «من سوار شدم… کلیدها رو گذاشتم روی جاکفشی، همون طبقهٔ دوم، پشتِ جعبهٔ واکس.»
✍️ *جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*