
#روایت_کوچک
چراغ زرد بنزین دیگر چشمک نمیزد؛ ثابت مانده بود. نوری سمج و مات که درست روبهروی قفسهٔ سینهام دهنکجی میکرد. بوی بنزینِ سوپر در بادِ تند و بارانیِ جایگاه پمپبنزینِ باکری پیچیده بود. ماشین را کنار نازل شمارهٔ چهار خاموش کردم. سکوتِ آنیِ موتور، سنگینتر از غرشِ ترافیکِ همت روی سرم آوار شد.
پیاده شدم. قطرههای ریز باران به یقهٔ کتم شلاق میزدند و کارگر پمپبنزین با کاپشن شمعیِ شبرنگ، بدون نگاه کردن به صورتم، نازل را در باک فرو کرد. شمارشگرِ دیجیتالی پمپ با تقتقهای خشک و فلزی شروع به بالا رفتن کرد. تمام نگاهم اما به پنجرهٔ سمت شاگرد بود؛ به آن تکه کاغذ کوچکِ زرد که روی کفپوشِ لاستیکی زیر صندلی، در سایهروشنِ نور پروژکتورهای جایگاه، مثل یک جسمِ داغ و رادیواکتیو برق میزد.
کارت کشیدم. دستم بوی گازوئیل و فلز سرد گرفت. وقتی سوار شدم و در را بستم، اولین کاری که کردم خم شدن بود. دستم در تاریکی زیر صندلی حرکت کرد. لبهٔ زبر و تاخوردهٔ کاغذ را بین دو انگشتم گرفتم و کشیدم بالا.
کاغذ نمکشیده بود. مرکب آبیِ خودکار بیک روی بافت کاهیِ قبض کمی پخش شده بود، اما اعدادش مثل روز روشن بودند: تاریخِ تحویل، پنجشنبه، ساعت شش عصر. یعنی دقیقاً سه ساعت قبل از آنکه مرد زیر تابلوی مدرس بایستد. گوشهٔ پایین قبض، یک شماره تلفن همراه با خطی مرتبتر یادداشت شده بود؛ دستخطی زنانه، با انحناهایی کشیده و دقیق که هیچ شباهتی به خرد شدنِ عصبیِ حروف در نام خانوادگیِ مرد نداشت.
مرد به تلفن گفته بود: «پالتوت رو از خشکشویی نگرفتم… قبضش روی میزِ دمِ دره.»
اما قبض روی میز نبود. توی جیب یا چمدانِ خودش بود. در آخرین ثانیههای خروج از آن خانه، کاغذ را برداشته بود؛ یا از روی قصد تا او هرگز نتواند پالتویش را پس بگیرد، یا به عنوانِ تنها تکهای از حضور آن زن که وزنی کمتر از یک پر داشت و میشد تا تهِ دنیا توی جیب مخفی پالتو حملش کرد. و حالا، بر اثر یک تکانِ دستپاچه زیر صندلیِ ماشین من جا مانده بود.
تلفن همراهم روی پایهٔ داشبورد روشن شد. یک پیامکِ معمولی از خانه با این متن: «رسیدی یه دبه ماست بخر.» روزمرگیِ خستهای که هیچ درکی از اتفاقاتِ چند دقیقه پیشِ صندلیِ عقب نداشت و یادآوری میکرد زندگیِ معمولی با تمام جزئیاتِ مسخرهاش در جریان است. اما نگاهم میان شمارهٔ موبایلِ روی قبض و بارانِ تندِ پشت شیشه قفل شده بود.
ماشین را روشن کردم. صدای آرامِ استارت در خلوتیِ جایگاه پیچید. اگر دکمههای شمارهگیرِ گوشی را لمس میکردم و میگفتم: «سلام خانم… این قبض پیش من جا مونده»، آیا صدای آن زن هنوز میلرزید؟ آیا منتظر معجزهای از دهانِ یک رانندهٔ ناشناس بود، یا با شنیدن هر خبری از همسرش، ساختمانی که به سختی سرپا نگه داشته بود بیشتر فرو میریخت؟
راهنما زدم به سمت خروجی. به جای آنکه به سمت خانه بروم، فرمان را به طرف رمپِ دوربرگردان پیچاندم. پل علامه جعفری در آینهٔ عقب کوچک و کوچکتر میشد.
تصمیم نگرفته بودم تلفن بزنم؛ اما میدانستم نمیتوانم شب را با تکهای از آوارِ زندگیِ یک غریبه روی کفپوشِ ماشینم به صبح برسانم.
✍️ * جهان کوچک من؛ روایتِ بزرگِ جزئیات
🖋️ نویسنده: م. پاپا
صاحب و نویسندهٔ کانال «جهان کوچک من»*